ใครจะรู้ว่าหนทางข้างหน้าเราจะเป็นอย่างไร มันอาจจะเป็นไปได้ในทุกกรณีจริงไหม? วันนี้ดีแค่ไหนแล้วที่เรายังมีร้อยยิ้มให้ทุกๆคนรอบตัวเรา ในเมื่อเป็นรอยยิ้มที่สร้างความสุขทั้งผู้ให้และผู้รับ ก็ยากที่จะหาสิ่งไหนมาเปรียบเทียบได้แล้วหละ
หมีเมาน้ำตาล
~อยากเล่าให้ฟังว่าผมไปเจออะไรมา~
วันเสาร์ที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2559
วันอาทิตย์ที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2558
เล่าสู่กันฟัง 1
ตองขออภัยด้วยนะครับหากการเว้นช่วงไป(นานๆ) ของผมนั้นทำให้ใครต้องคิดถึง (จริงๆแล้วอาจไม่มี อิอิ)
เนื่องจากปัญหาสุขภาพทำให้ผมตัดสินใจย้ายที่พัก จากความเดิมตอนที่แล้วนั้นผมได้ย้ายห่องมาแล้วหนึ่งครั้ง และครั้งนี้ก็เป็นอีกหนึ่งครับท่านผู้อ่าน
เรื่องขำๆมันมีอยู่ว่าผมนี่เวลานอนจะกรนเสียงดังมากๆเลยแต่เนื่องจากที่พักหลายๆที่ที่ผมเคยพักนั้นล้วนแต่เป็นห้องที่คีอนข้างเก็บเสียง ฉะนั้นเวลากรน เสียงก็จะไม่ไปรบกวนห้องอื่นๆเค้า เล่ามาประมาณนี้ท่านผู้อ่านคงพอจะเดาได้แล้วสินะครับว่าเรื่องน่าขำของผมคือเรื่องอะไร ฮ่าๆๆ
เช้าวันใหม่ของผมเริ่มต้นที่ห้องพักแห่งใหม่ผมเดินออกจาอพาร์ทเม้นไปทำงานอย่างสดชื่นแล้วโผล่หัวกลับมาอีกทีในตอนเย็นซึ่งก็เจอพี่ที่เป็นแม่บ้านดักรออยู่หน้าอพาร์ทเม้น พี่แกหลบอยู่ในความมืดหน่อยๆกับพวกเพื่อนๆของแก เมื่อผมเดินผ่านไปพี่แกก็ตะโกนบอกเลย "จักรๆ สาวข้างห้องบอกว่ากลางคืนน่ะ เบาๆหน่อย" สาวๆออฟฟิศที่เดอนตามมาข้างหลังนี้ถึงกับกลั้นเสียงหัวเราะไม่ไหวทำผมเขินๆไปพักใหญ่เลย
แต่พูดเลยว่าตอนนี้ผมปรับปรุงตัวขึ้นเยอะเลยนะ เพื่อความผาสุขของเพื่อนๆอพาร์ทเม้นฯผมพยายามลดการนอนกรนให้มากที่สุดเพื่อความสุขในการนอนของทุกคนครับ
นี่ก็ใกล้สงกรานต์ละ แต่ว่าผมจะไม่ชวนคุยเรื่องสงกรานต์ในตอนนี้หรอก ไว้รอผมกลับบ้านก่อนจะมาเล่าให้ฟังว่าเป็นยังไงบ้าง โอเคมั้ย :)
ลืมบอกไปตอนนี้ออกมาซื้อของที่ห้าง น้องเขาเอากาแฟมาเสิร์ฟพอดี เดี๋ยวผมขอทานกาแฟก่อนนะครับ
วันพุธที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2557
หอบความตื่นเต้นกลับบ้าน
![]() |
| มาถึงแต่ะเช้าตรู่เลย ที่นี่แหละเขาเรียกทางพาด ฮ่า ๆๆ |
สำหรับคนไกลบ้านอย่างผมแล้ว รู้สึกตื่นเต้นทุกคร้้งเวลาจะกลับบ้าน
ผมว่าเป็นกันแทบทุกรายครับกับเรื่องความตื่นเต้นพรรค์นี้ ก็เราไม่ได้กลับไปเยี่ยมบ้านเสียนาน ยิ่งถ้าเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบการเดินทางอย่างผมแล้วจะกลับบ้านทีนึงก็เป็นปีหรือสองปี ในห้วงเวลาที่ผ่านไปย่อมมีสิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนแปลงตาม ชวนให้เราอดลุ้นไม่ได้ว่าจะมีอะไรบ้างที่เปลี่ยนไป อาการนี้ผมสังเกตได้จากตัวผมเองนะ ที่เวลากลับบ้านมักจะออกไปดูตามที่ต่าง ๆ ที่ครั้งเมื่อเรายังอาศัยอยู่ที่แห่งนั้น อยากรู้ว่ามันยังอยู่หรือไม่ยังไงประมาณนี้แหละครับ เจอลุง ๆ น้า ๆ ก็จะคอยสังเกตว่าท่านเป็นอยู่ยังไงแก่ลงมากไหม ไปเรื่อยต่างๆนาๆ ไม่รู้ว่าท่านผู้อ่านจะเป็นเหมือนผมไม่เปล่าอันนี้ก็ไม่ทราบนะ :)
![]() | |
| เดินหาห้องน้ำฉี่แทบราดก็ยังไม่เจอ เย็นไว้ .. เย็นไว้ |
~ 05.30AM
กลับถึงสามแยกหน้าธ.กรุงไทย ของ อ.กุมภวาปี (ภาษาท้องที่เรียกแถวนั้นว่า "ทางพาด" ซึ่งเรียกตามลักษณะของถนนไหญ่ที่มาบรรจบกันเป็นสามแยก) พอลงรถที่จุดนี้แล้วต้องเดินข้ามถนนไปอีกฟากเพื่อรอรถเข้าไปยังตัวเมือง ที่จริงมันก็เป็นเมืองทั้งสองที่นะ เพียงแต่ที่ตรงนี้เขาเรียกว่า "เมืองเก่า" และเป้าหมายของผมก็คือ "เมืองใหม่" ที่นั่นพอจะมีรถสองแถวแล่นเฉียดหมู่บ้านของผมอยู่บ้าง ไม่นานก็มีคุณพี่รถตู้เรียกผมขึ้นรถ ไม่ยักรู้ว่าผมจากบ้านไปนานเสียจนไม่รู้ว่าเขามีรถตู้มาให้บริการกันแล้ว ซึ่งผมจำได้ว่าครั้งว่าสุดที่ผมเคยมายืนรอรถกลับบ้านอยู่ตรงจุดนี้ ตอนนั้นยังมีแค่รถสองแถวสีแดง ๆ อย่างมากก็เป็นรถเมย์คันเก่า ๆ สายอุดร-วังสามหมอ อยู่เลย
~ 06.30AM
รถตู้พาผมมาส่งที่ตลาดสดเมืองใหม่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมลงจากรถพลางหยิบเป้ขึ้นมาสะพายแล้วเตรียมตัวเดินไปยังจุดรอรถสองแถวเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้าน ขณะนั้นเดินอยู่ได้สักพักผมก็รู้สึกปวดปัสสาวะขึ้นมา ห้องน้ำสาธารณะแถวนั้นก็ดันติดประตูเหล็กไว้พอจะมีช่องอยู่นิดเดียวให้มุดเข้าไปได้ ผมยืนลังเลอยู่พักใหญ่ๆ และแล้วก็ตัดสินใจมุดช่องประตูเหล็กนั้นเข้าไปฉี่ สภาพตอนนั้นมอมแมมมาก เพราะผมเป็นคนตัวใหญ่กว่าจะค่อยๆคลานเข้าไปและต้องคลานออกมาอีกเรียกว่ามอมไม่น่าดูเลยครับ
เรื่องที่พอจะเป็นสีสรรอยู่บ้างก็เห็นจะมีเฉพาะเรื่องระหว่างการเดินทางกลับบ้านเท่านั้นแหละครับส่วนกลับบ้านแล้วกิจกรรมที่ผมทำก็ไม่ได้มีอะไรมาก ถึงบ้านแล้วก็นอนก่อนเลยอันดับแรก เพราะช่วงที่อยู่บนรถก็อย่างที่รู้กันครับ หลับ ๆ ตื่น ๆ ปะปนกันไป พอตื่นแล้วพี่สาวก็ทำกับข้าวกับปลาให้รับประทาน เสร็จแล้วก็ออกไปเดินเล่นข้างนอกตัวบ้านดูว่าต้นไม้ที่ปลูกอยู่ตรงโน้นตรงนี้ยังอยู่หรือเปล่า, ทักทายลุงๆป้าๆ บ้านใกล้เรือนเคียงที่เดินผ่านบ้านเราไปเรื่อย เรียกว่าวันนี้เป็นวันแห่งการเดินทางจริง ๆ ครับ
![]() | |
| จำได้ว่าเมื่อก่อนสวนธรรมชาติมีต้นไม้เยอะกว่านี้นะ แล้วแบบนี้ต่อไปเจ้าลิงทะโมนพวกนี้จะไปอยู่ที่ไหนล่ะ ก็ต้นไม้น้อยลงทุกๆวัน |
วันอาทิตย์ที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
กางเกงตัวใหม่
วันนี้ออกมาหาซื้อกางเกง เพราะของเดิมมันเริ่มจะขาดๆ แล้ว ทนใส่ต่อไปไม่ไหวแล้วหละครับ วันนี้ผมมาไกลถึงแถวๆบิ๊กซีรัชดาเลย ได้กางเกงสองตัวแต่ติดที่ขามันชักจะยาวๆไปหน่อย จำได้ว่าแถวเซเว่นที่แยกสุทธิสารมีร้านรับตัดขากางเกงอยู่แถวนี้ก็เลยมาลุ้นดูว่าร้านเขาจะเปิดหรือเปล่า
วันนี้ถือว่าเป็นโชคของผม ร้านที่ว่าเขาเปิดพอดีซึ่งจำได้ว่าเขาไม่ค่อยจะเปิดวันเสาร์อาทิตย์สักเท่าไหร่ สมัยที่พักแถวๆนี้ผมแห้วมาหลายทีแล้ว ฮ่าๆๆๆ
คุณป้าช่างเย็บผ้าทำการวัดขากาเกงและทำเครื่องหมายเพื่อทำการตัด ตอนแรกคุณป้าบอกว่าให้ผมมารับตอนสามทุ่มที่ผมก็ต่อรองบวกกับอ้อนวอนคุณป้าให้เร่งมือหน่อยและแล้วคุณป้าก็บอกว่าอีกหนึ่งชั่วโมงให้ผมมารับกางเกงได้ ดีใจสุดขีดเลยจะได้ไม่ต้องรอนาน ตอนนี้ผมเดินข้ามมายังฝั่ง สน สุทธิสารเดินเข้ามาด้านในจะมีร้านกาแฟอยู่หนึ่งร้าน ตอนที่ผมพักแถวนี้ออกมานั่งบ่อยๆ บรรยากาศที่นี่ยังเหมือนเดิมครับ สบายๆ แต่ที่เปลี่ยนไปก็คือเมื่อผมดื่มกาแฟเสร็จแล้วผมต้องเดินออกไปขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินกลับแบริ่ง แทนที่จะนั่งวินกลับหอพัก ว่าแล้วผมก็นั่งรอเวลารับกางเกงที่ฝากคุณป้าตัดขาเอาไว้..ต่อไป
วันอังคารที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2557
เป็นไข้
ที่จริงก็มีอาการมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วหละ มันร้อนๆหนาวๆก็ทนถึงที่สุดแล้วคราวนี้คิดว่าไม่ไหวจริงๆก็เลยเดือดร้อนคุณหมอ
วันนี้มาโรงพยาบาลกล้วยน้ำไทแถวๆพระโขนง กรอกประวัตินั่งรออยู่พักใหญ่คุณพยาบาลก็เรียกไปชั่งน้ำหนักและวัดความดันเอ่อได้ยินแล้วใจคือไม่ดีเท่าเท้าไหร่คือความกันมันเริ่มจะไต่รุธกับขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นก็ได้เวลาพบคุณหมอดูซิคุณหมอจะว่าไงบ้าง
คุณหมอใช้เวลาตรวจไม่นานก็สั่งยาให้รับประทาน และสรุปอาการว่ามีไข้สูง คราวนี้ถึงมือคุณหมอแล้วคงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วหละนะ รอรับยาหน้าห้องยาและก็กลับบ้านได้เลย
![]() |
| พอถึงสถานีแบริ่งแล้วก็ออกมายืนเหม่อสักพัก ก่อนกลับห้อง |
ตำแหน่ง:
Phra Khanong, Bangkok, Thailand
วันศุกร์ที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2557
วันเกิด
วันนี้เป็นสันเกิดของผมนะ แต่ที่จริงไม่ค่อยจะให้ความสำคัญกับวันนี้สักเท่าไหร่ แต่งตัวออกไปทำงานแต่เช้าเหมือนเคย และสุดท้ายก่อนเลิกงานเพื่อนๆที่ออฟฟิศก็มี surprise ให้งานนี้ผมถึงกับน้ำตาร่วงเลยทีเกี่ยว
เนื่องจากผมมีเพื่อนเยอะอยู่กันหลายกลุ่มพอเสร็จงานที่ออฟฟิศแล้วต้องรีบออกไปเจอเพื่อนกลุ่มต่างในสถานที่ทีแตกต่างกัน ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่มอบความสุขเล็กๆให้ผมได้กลับบ้านและนอนหลับฝันดี ขอความสุขอยู่กับทุกคนตลอดไปนะครับ
![]() |
| โดนแกล้งซะจนน้ำตาร่วงเลย |
![]() |
| ชื่นชมเค้มวันเกิด |
วันพุธที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2557
โทรศัพท์เครื่องใหม่
เมื่อค้นเดือนหลานสาวโทรมาบอกว่ามือถือเครื่องเดิมที่ส่งให้พังไปซะแล้วประจวบเหมาะพอดีกับร้านขายมือถือเข้าลดราคาค่าเครื่องก็เลยส่งเครื่องเดิมที่ใช้อยู่ให้หลานไปแล้วตัวเองก็ซื้อใหม่แต่ก็ไม่ได้ราคาแพงอะไรเพราะคิดเสมอว่าต้องเลือกต้องซื้อเครื่องที่เกินงบที่มี
วันนี้หลานส่งข้อความมาบอกว่าได้รับโทรศัพท์ที่ส่งให้แล้วแกคงจะดีใจไม่น้อย ผมเองก็รู้สึกดีที่รู้ว่าหลานตื่นเต้นกับมือถือที่ได้รับจากน้า ไม่รู้จะใช้เป็นหรือเปล่า วินโดวส์โฟนมันใช้ยากอยู่เหมือนกัน(ว่าจะโทรถามพรุ่งนี้)
ปล.ระหว่างเดินไปที่สถานีรถไฟฟ้าเจอดนตรีเปิดหมวกเล่นกีตาร์ผสานกับไวโอลินบรรเลงเพลงเพลงทะเลใจของคาราบาวได้เพราะมาก เลยควักสตางค์ให้เขาไป 100 รับว่าเป็นเงินจำนวนไม่น้อยสำหรับคนฐานะอย่างผม(พูดแล้วก็ขำ)
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)








