วันอาทิตย์ที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2557

นานแล้วใช่ไหม..

สวัสดีครับยังจำผมได้ไหม

ทิ้งช่วงไปนานเลยเนอะ กว่าผมจะรู้สึกตัวอีกทีก็ปล่อยให้สมุดบันทึกเล่มนี้ล่องลอยขาดการจดบันทึกเป็นเวลานานเกินสมควร ก็ใช่ว่าผมจะห่างหายไปเลยเสียทีเดียวผมยังคิดอยากจะเขียนเล่าเรื่องที่ผมได้เจอมาให้หลายคนได้อ่านกันเช่นเดิมเพียงแต่ว่าเรื่องราวมันเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่ไม่น่าจดจำ ทั้งด้านมุมมอง แนวคิดและแม้กระทั่งสภาพบรรยากาศที่ผมได้สัมผัสมันยากจะหยิบยกมาพูดให้คุณได้อ่าน

แต่ผมก็มีเรื่องจะเล่าให้อ่านนะดูข้างล่างนี้สิครับ

ที่หายไปเดือนที่แล้วผมใช้เวลาส่วนใหญ่ขลุกอยู่กับงานจนร่างกายเริ่มไม่ไหวทั้งเรื่องน้ำหนักที่เพิ่มขึ้น ตอนนี้ผมอ้วนเอามาก ๆ เลยนะ ในบทนี้ผมแนบรูปถ่ายมาด้วยไม่รู้จะดูได้หรือเปล่า พอดีวันศุกร์ที่ผ่านมาผมถ่ายรูปกับน้องที่ออฟฟิศหลังจากที่ผมไปออกกำลังกาย (แอพพลิเคชั่นใน Ipad น้องเขาถ่ายรูปแล้วออกมาโอเคทุกรูปเลยนะ นี่ถ้ามีสตางค์เหลือเก็บก็ว่าจะลองหามาใช้เหมือนกัน)

ส่วนตัวก็ยังสบายดีเช่นเคยครับช่วงนี้งานค่อนข้างเร่งหน่อยแล้วก็ยังมีเรียนภาษาที่ออฟฟิศด้ว แต่ก็จะพยายามเขียนบันทึกเอาไว้เป็นระยะ ๆ นะครับ

แล้วคุณล่ะครับเป็นไงบ้าง ทุกคนยังสบายดีอยู่ไหม ช่วงนี้หน้าฝนแล้วก็ต้องดูแลสุขภาพกันหน่อยนะเดี๋ยวจะไม่สบายเอา ยังไงอ่านจบแล้วก็อย่าลืมพักผ่อนมาก ๆ นะอย่าโหมงานและหาเวลาพักผ่อนด้วยล่ะ

ปล. วันนี้ผมมีโอกาสได้สละที่นั่งบนรถไฟฟ้าให้เด็กตัวน้อยๆนั่ง เป็นความรู้สึกที่ดีมาก ๆ ที่ได้ทำแบบนั้นอย่างน้อย ๆ เจ้าหนูคนนั้นก็ได้นั่งรถไฟเล่นแบบสบาย ๆ แหละเนอะ :)