วันพุธที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

ของกินบนโต๊ะเสบียง + ซูชิที่รัก = ความสุขตัวกลมๆ

~04PM

บ่ายแก่ ๆ วันนี้ มีประเด็นเรื่องการบล็อกเว็บไซต์เฟสบุคกันพอประมาณครับพวกเราได้ข่าวมา(ไม่รู้กรองหรือเปล่า) นาทีนั้นทุกคนสนใจประเด็นนี้กันอย่างมาก ก็แหงล่ะครับ ทุกวันนี้เว็บไซต์สังคมออนไลน์มันกลายเป็นปัจจัยสำคัญของเราไปแล้วทั้งเรื่องสังคม การเมือง ส่วนตัวและแม้กระทั่งเรื่องของธุรกิจ 

..หลังจากเสร็จงาน(บางส่วน)ในระหว่างนี้ผมก็เริ่มอาศัยลูกชุลมุนเดินออกหาของกินที่โต๊ะเสบียง (คำนิยามใหม่ของผมเองเพื่อน ๆ ที่ออฟฟิศยังไม่รู้ ฮ่า ๆ) และไม่ลืมที่จะแวะคุยกับสาว ๆ ข้าง ๆ โต๊ะนั้น สวย ๆ กันทั้งนั้น...สวยทั้งสองคนเลย(สวยจริง ๆนะ) ทีผมนึกไงไม่รู้อยากลองสวมบทเหมือนละครเวดูจินตนาการว่าขณะนั้นกำลังมีสัตว์ประหลาดเกาะที่ข้างตึกและกำลังจะกระโจนมาทางออฟฟิศของพวกเรา พลางพูดอย่างน่าตื่นเต้นออกไปจนน้องแถวนั้นอดที่จะฮาผมไม่ไหว งานนี้ถือว่าผม Meet Target นะครับ ฮ่า ๆๆ (ที่ทำให้คนขำอย่างมีความสุขได้)..

วันไหนทำงานเครียดมาก ๆ 
พวกเรามักจะแวะลงมาพักคลายเหนื่อยกันตรงนี้-วิวก็ใช้ได้นะ :)


~06PM

ก่อนกลับบ้านวันนี้จะพิเศษหน่อย ที่ออฟฟิศเขามีเลี้ยงข้าวก่อนกลับบ้านด้วย อิ่มท้องกับอาหารญี่ปุ่ณที่ผมชื่นชอบโดยเฉพาะข้าวปั้น อีกบรรยากาศพิเศษที่พนักงานในออฟฟิศได้ทานอาหารร่วมกันแบบนี้จะมีเดือนละครั้ง หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้วต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันกลับ บรรยากาศข้างนอกกำลังมืดลงทุกขณะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนป่านนี้พวกเราคงยังไม่กลับกันหรอกครับกว่าจะเคลื่อนทัพกันได้ก็คงประมาณสักสามสี่ทุ่ม แต่ทำไงได้ล่ะครับ ช่วงนี้เขาให้อยู่ในเคหสถาน ซึ่งเป็นกฏที่พวกเราทุกคนพึงกระทำตามเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง แต่อีกมุมหนึ่งก็เป็นเรื่องดีครับ กลับบ้านเร็ว ได้พักผ่อนเร็ว ตื่นเช้าวันใหม่จะได้สดชื่น
และแล้วห้องนี้ก็เต็มไปด้วยความอร่อย.....ซูชิหน่อยมั้ยครับ ฮ่า ๆๆ


วันนี้กำลังจะผ่านไปพร้อมกับบันทึกแห่งความสุขบทนี้ อย่าลืมบอกรักคนข้าง ๆ นะครับ 
~นอนกันเถอะ พรุ่งนี้รออยู่~

วันอังคารที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

โลกก็เสื่อม สังขารก็เสื่อม

ผมเป็นไข้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ ตัวร้อนลุกไปหาหมอแทบไม่ไหว แต่งานนี้ต้องฝืนหน่อยเพราะประเมินด้วยตัวเองแล้วว่าถ้าปล่อยไว้อาจช็อคได้เพราะเมื่อเช้านี้ตัวร้อนมาก เริ่มมีอาการชาและหูอื้อเริ่มจะไม่ได้ยินเสียงอะไรแล้ว

ผมไปถึงโรงพยาบาลตอนเกือบเที่ยง คุณพี่พยาบาลพาไปกรอกประวัติก่อนรับการรักษา วัดส่วนสูงชั่งน้ำหนักและวัดอุณหภูมิร่างกายปรากฏว่าไข้สูงพอสมควร (วัดได้ 38 องศาเซลเซียส) คุณหมอเกรงว่าจะเป็นไข้หวัดใหญ่ก็เลยให้ตรวจหาเชื้อด้วย พยาบาลพาผมไปอีกห้องซึ่งมีอุปกรณ์เฉพาะทางเตรียมไว้พร้อมแล้ว และเธอก็เริ่มกระบวนการเก็บตัวอย่างโดยใช้ก้านสำลีเก็บตัวอย่าง รูปร่างเรียวยาวแบนและมีสำลีติดไว้ตรงปลายแหย่เข้าไปในจมูกของผมทีละข้าง... หืม!! มันแสบได้เรื่องเลยหละครับ... จากนั้นก็ออกมารอผลตรวจอยู่ข้างนอกซึ่งก่อนจะออกจาก้ห้องเก็บตัวอย่างคุณพยาบาลให้ยามาทานสองเม็ด ไม่รู้ว่าเป็นยาอะไร

ระหว่างนั่งรออยู่ข้างนอกผมรู้สึกโดดเดี่ยวแต่ไม่เดียวดายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ผมคิดว่าบางทีมันอาจเป็นผลมาจากฤทธิ์ยาก็ได้ ผมคิดว่าผมใช้ชีวิตยากขึ้นในเมืองใหญ่แห่งนี้ ยิ่งคนไกลบ้านตัวคนเดียวอย่างผมมันยิ่งดูเป็นเรื่องลำบากมากขึ้นเวลาเจ็บไข้ต้องคอยปฐมพยาบาลตัวเองจะเจ็บจะตายก็ต้องพึ่งตัวเอง บางทีผมก็นึกอิจฉาคนอื่นที่เขามีคนคอยดูแลซึ่งตอนนี้ผมยังไม่มี (แค่ตอนนี้หรอกน่ะ) 

ผมนั่งรอผลตรวจหน้าห้องคุณหมอเป็นเวลาชั่วโมงหน่อย ๆ และแล้วผลตรวจก็ออกมา สรุปคือไม่มีเชื้อไข้หวัดใหญ่จากนั้นผมก็รับยากลับบ้านหลังจากพักฟื้นวันนี้แล้วผมคิดว่่าพรุ่งนี้น่าจะไปทำงานได้ตามปรกติ ผมเองก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผมจะต้องเข้าโรงพยาบาลเพียงเพราะว่าเป็นไข้หวัดเท่านั้น แต่ก็อย่างว่านะครับ วันเวลาผ่านไปร่างกายคนเรามันก็เสื่อมลงไปพร้อมกับโลกใบนี้แหละนะว่ามั้ยครับ
ภาพนี้ ถ่ายไว้นานละ

วันอาทิตย์ที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

เธอคนนั้น ที่กระโดดจากชั้นสามของตึกข้างๆ

สองวันนี้ผมไม่ค่อยสบายครับ รู้สึกเจ็บคอและเพลีย ๆ เหมือนจะเป็นไข้จึงพักกิจกรรมต่าง ๆ เอาไว้ก่อน (พยายามออกไปเดินเล่นแล้วแต่ก็รู้สึกว่าควรพักจะดีกว่า)

วันนี้อาการเริ่มดีขึ้นแต่ก็ยังไม่หายครับ ช่วงนี้อาจจะซึม ๆ หน่อย เลยไม่ค่อยอยากจะบันทึกอะไร ๆ ในช่วงนี้เกรงว่าจะ "ดราม่า" จนเกินเหตุ แต่มีเหตุการณ์ของวันนี้ที่ผมคิดว่าควรจะมาเล่าในมุมมองของผมให้คุณ ๆ ได้อ่านกันแม้ว่า "คนต้นเรื่อง" ไม่ได้เป็นคนรู้จักของผมเลย เพียงแต่ว่าเราพักในระแวกเดียวกันเท่านั้นเอง


วันเวลากำลังเคลื่อนไปเรื่อย ๆ ..วันที่ 25 ก็ค่อยๆ หมดลงทุกขณะเช่นกัน เวลาย่ำค่ำแบบนี้ผมกำลังง่วนอยู่กับการจัดระเบียบและปัดกวาดห้องเช่นวันหยุดที่ผ่าน ๆ มา มีน้องห้องตรงข้ามมาเคาะประตูส่งข่าวว่ามีคนกระโดดตึกฆ่าตัวตาย เธอกระโดดจากด้านหลังของตึกซึ่งทางนั้นรถของหน่วยกูภัยเข้าไปไม่ได้จึงต้องจอดรอด้านหน้าและเข้าไปนำร่างของเธอไปส่งที่โรงพยาบาล ... ในตอนนี้ยังไม่ทราบชะตาชีวิตว่าจะอยู่หรือไป

น้องผมเล่าว่า มันได้ข่าวจากหน่วยข่าว "เรื่องชาวบ้าน" มาว่าเธอน้อยใจแฟนสุดเลิฟและนั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอหาทางออกอย่างแน่วแน่ด้วยการจบชีวิตของตัวเอง.... จากตรงนี้ในหัวผมมันก็เริ่มดราม่าขึ้นมาทันที นี่คือข้อความที่ผมอยากจะบอกกับเธอ หากว่าก่อนหน้านี้เราได้คุยกัน

คุณครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยอกหักนะครับ ก่อนหน้านี้ผมก็เคยมีคนที่ภูมิใจจะเรียกเขาว่าแฟนเหมือนกัน ผมรู้ดีถึงพลังและอานุภาพของความรักว่ามันทรงอำนาจมากถึงเพียงไหน ผมเชื่อในการตัดสินใจของคุณในครั้งนี้ แต่ได้โปรดฟังผมก่อนสักนิดก่อนที่คุณจะตัดสินใจ

คุณอาจจะไม่ได้บางอย่างจากแฟนของคุณ ทำให้คุณน้อยใจ ทำให้คุณคิดว่าหมดค่าแล้ว แต่ผมอยากจะถามอะไรคุณบางอย่างนะครับ
คุณไม่อยากอยู่ดูวันพรุ่งนี้จริง ๆ เหรอ

1)พ่อและแม่ของคุณยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า? 
2)น้องชายและพี่สาวของคุณล่ะ พวกเขาสบายดีไหม? 
3)คุณมีคนที่แอบชอบคุณหรือเปล่า?

แม้ว่าคนนั้นของคุณไม่เห็นค่า แต่คุณยังมีค่าสำหรับคนอื่น ๆ อีกมากมายเขาจะเสียใจมากแค่ไหนหากวันหนึ่งคุณด่วนลาพวกเขาเหล่านี้ไป....

ทุกครั้งที่ผมมีความเศร้าหลายอย่างผ่านเข้ามาในหัวผมช่วงนั้นผมรู้สึกอึดอัดมากแต่ผมบอกกับตัวเองไว้แล้วว่าจะอยู่ แต่ไม่อยู่เพื่อตัวเอง แต่ผมจะอยู่เพื่อเป็นกำลังใจให้คนที่รักผม และผมคิดว่าหากความรักที่แท้จริงต้องผ่านการพิสูจน์จากสวรรค์แล้วล่ะก็ เราควรจะอดทนและฝ่าอุปสรรคจนก้าวไปถึงเส้นชัย

~ถ้าความรักมันห่วย ก็เอาให้หมามันแดกเถอะครับ~

วันศุกร์ที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

เวลากินที่มีจำกัด

                  วันนี้เป็นวันแรกที่ทหารประกาศใช้กฏอัยการศึกให้กลับบ้านภายในเวลา 22.00 น. และห้ามโต๋เต๋ข้างนอกในยามวิกาลเว้นแต่ขาโจ๋บางหมวดหมู่ที่ที่กำหนดไว้ในประกาศเท่านั้นเป็นเหตุให้ออฟฟิศของผมอนุญาตให้เลิกงานเวลา 17.00 น. (เย้!) ยังพอมีเวลานิดหน่อยผมและผองเพื่อนก็เลยชวนกันไปหาของกินสักหน่อย
                  ในยามที่แดดร่มลมตกแบบนี้ถือว่าบรรยากาศดีไม่น้อยที่จะไปนั่งโซ้ยส้มตำ + ลาบและที่ขาดไม่ได้เลยคือ จิ้มจุ่ม ถ้าได้เบียร์เป็นเครื่องดื่มคลายร้อนอีกสักสองสามขวดคงจะดีไม่ใช่น้อย 

                   ผมกับน้องอีกคนล่วงหน้าไปก่อนจัดแจงสั่งอาหารไว้รอพวกที่กำลังตามมาคิดว่าไม่นานคงถึงคิวของโต๊ะพวกผมเพราะลูกค้าค่อนข้างน้อยกว่าทุกวัน พอสั่งอาหารเสร็จนั่งรอนิดหน่อยเพื่อน ๆ กลุ่มที่เหลือก็เดินตามมา และทีนี้ก็เหลืออาหารที่ยังต้องรอต่อไป

                   พวกเรานั่งคุยกันไปพลางระหว่างที่รออาหารที่ดูเหมือนจะต้องรอนานกว่าทุกวัน แต่ก็รอได้ครับเพราะวันนี้พวกเราไม่รีบเพราะยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาตามที่คณะ (เอิ่ม..จำตัวย่อไม่ได้) ได้ประกาศไว้ นั่งคุยกันประมาณสี่สิบนาทีได้อาหารก็ยังไม่มา เวลาก็เริ่มเคลื่อนไปข้างหน้าทุกขณะ จากหกโมงเย็นเป็นหนึ่งทุ่ม... ในใจก็เริ่มกังวลแล้วว่าจะมีรถกลับบ้านหรือเปล่า(วะ) แต่ก็ยังเหลือเวลาอีกเยอะน่ะ และแล้วก็ได้รับข่าวว่า รถไฟฟ้า BTS และ MRT จะให้บริการถึงสามทุ่มเท่านั้น ทีนี้ตื่นเต้นกันใหญ่เลยครับ ตอนนั้นอาหารมาพอดีและพึ่งจะกินได้ไม่เท่าไหร่เอง ทั้งเสือร้องไห้ เนื้อลวกจิ้มแจ่ว ส้มตำไข่เค็ม หมูย่างเกลือ แถมยังมีเบียร์อีก อาหารที่อยู่ตรงหน้ากับเวลาที่เหลือเพียงชั่วโมงเศษ งานนี้ต่างคนต่างตั้งหน้าตั้งตากิน ความรู้สึกเหมือนตอนเรียน ร.ด. เวลากำลังกินข้าวอยู่แล้วครูฝึกก็เรียกรวมแถวซะงั้น ยังถือว่าโชคดีที่วันนั้นทุกคนกลับบ้านได้ทันเวลาและปลอดภัย

วันพุธที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

ความประทับใจเล็ก ๆ ระหว่างกลับบ้าน

~08am

ด้วยความข้องใจเรื่องงานจากเมื่อวาน ... วันนี้ผมออกไปทำงานแต่เช้าเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมสำหรับแก้โจทย์ที่ยังติดค้างอยู่ด้วยความตั้งใจแน่วแน่ว่าวันนี้ผมจะต้องมีความคืบหน้ามากกว่าเมื่อวานให้ได้ รับประทานอาหารเช้าเสร็จผมรีบเข้าออฟฟิศเลย เปิดคอมลุยทดลองวิธีที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวาน แต่ก็ยังไม่เป็นผล มันทำให้ผมหงุดหงิดกับตัวเองเล็กน้อย แต่ยังมีสติที่คอยเช็คตัวเองและบอกกับตัวเองว่าให้หยุดลุยก่อนกลับมาคิดว่าควรจะไปยังไงต่อ

ผมใช้เวลาเดินไปห้องครัวของออฟฟิศนั่งนึกอะไรไปเรื่อยสักพักก่อนจะวกเข้าเรื่องงานที่ยังคาใจอยู่ และผมก็เลยได้ข้อสรุปมาข้อหนึ่งว่า "เราจะต้องเข้าใจสิ่งที่ต้องการและสิ่งที่เรากำลังจะทำ ไม่งั้นต่อให้งานที่เราสักแต่ว่าทำ ๆๆ เหมือนลอกการบ้านเพื่อนตอนเด็ก ๆ ล่ะก็ .... ปัญหานี้มันก็จะยังคงเป็นปริศนาคาใจเราไปตลอด."

จากนั้นผมเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานอีกครั้งแล้วก็ค่อย ๆ อ่านข้อมูลเพิ่มเติมถามเพื่อน ๆ คำแนะนำจากลูกพี่ใหญ่(หัวหน้า) และเพื่อนๆ ที่น่ารักของผมใน irc chat ด้วย ผมก็ได้ข้อสรุปเบื้องต้นว่าน่าจะมาถูกทางแล้ว
ขอบคุณสังคมออนไลน์ที่คอยช่วยเหลือกันเสมอมา
และในตอนท้ายผมก็สามารถทำให้คำสั่งโปรแกรมที่ผมทำสามารถทำงานได้ตามต้องการ ถือว่าเป็นเรื่องที่ประทับใจเล็ก ๆ ของผมสำหรับวันนี้


~ 04pm
พอดีตอนนั้นเพื่อน ๆ ก๊วนที่สนิทกันกำลังจะเดินออกไปพักผ่อน(สบาย สบาย) ผมก็เลยลงไปด้วย ได้ผ่อนคลายซะบ้าง ออกไปเดินยืดเส้นสายให้ร่างการได้ผ่อนคลายสักหน่อย.... ไม่ได้ไปไหนไกลหรอกครับ ก็แถวออฟฟิศนั่นแหละ ได้กินขนมหวานเรียกน้ำตาลเข้ากระแสเลือดสักหน่อย (O-O) นี่มันสวรรค์บนดินชัดๆ !

~07pm
ผมนั่งรถไฟลอยฟ้า (sky train) มาลงที่สถานีศาลาแดงแล้วเดินมาต่อรถไฟใต้ดิน (MRT) วันนี้รู้สึกเมื่อย ๆ แล้วที่นั่งก็ยังว่างอยู่เยอะ ผมก็เลยนั่งอ่านหนังสือไปเรื่อย(ดูดีไหมล่ะ) จนมาถึงสถานีเพชรบุรีเท่านั้นแหละครับ พอประตูรถไฟเปิดออกคนก็เริ่มทะลักเข้ามา ในตอนนั้นผมก็เลยตัดสินใจสละที่นั่งให้สตรีท่านหนึ่งตอนแรกผมก็ลุ้นอยู่ว่าเธอจะรับน้ำใจจากผมหรือเปล่าในตอนแรกเธอดูออกจะหน้าบึ้งนิด ๆ ผมสะกิดที่แขนเธอเบา ๆ

ผม : "คุณครับเดี๋ยวนั่งตรงนี้ก็ได้ครับ" ผมพูดด้วยใจที่ลุ้นว่าเธอจะตอบมาว่ายังไง
สตรีท่านนั้น : ....เธอทิ้งช่วงระหว่างคำถามของผมนิดหน่อย... "อ๋อ ขอบคุณค่ะ" เธอตอบด้วยสายตาเป็นมิตรและหน้าตายิ้มแย้ม

ผมสังเกตุคุณป้าที่นั่งข้าง ๆ เงยหน้าทางผมและยิ้มพองามเหมือนจะบอกว่า "ประเสริฐ~"  ช่างเป็นบรรยากาศที่น่ามีชีวิตอยู่จริง ๆ ครับ

C'est la vie (ชีวิตก็งี้แหละนะ)

วันอังคารที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

มรสุมในใจ=ไฟเผาตัวเอง

เมื่อคืนผมหลับสบายมากอย่างที่ไม่รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว มันทำให้ผมตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษ ทำไมผมถึงตื่นเต้นกับการลุกจากที่นอนน่ะเหรอครับ ก็เพราะผมเป็นคนที่ตื่นสายมากนะสิ (ฮ่าๆๆ)  

ผมรีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างไม่รีรอกะว่าจะทำให้เป็นนิสัย(ที่ดี) สักหน่อย วันนี้เหมือนทุกอย่างจะเริ่มต้นด้วยดีนะ แต่ก่อนจะออกจากห้องเหมือนลืมอะไรไปอีกอย่างเช็คดูอีกรอบถึงรู้ว่าเกือบลืมนาฬิกา ใช้เวลาหาอยู่นานมาก กินเวลาร่วมๆ 1 ชั่วโมงกว่าจะหาเจอ ปรากฏว่าหล่นอยู่ใต้เตียง เคยมั้ยครับอารมณ์ตอนที่เรากำลังหาของที่ต้องการแล้วไม่เจอเนี่ย... ผมว่ามันน่าหงุดหงิดน่าดูเลยนะ :( 

 จนในที่สุดผมมาถึงสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินเกือบ 7.00น ด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองพอประมาณ 

วันนี้นับเป็นอีกวันที่มีเรื่องที่ทำให้หงุดหงิดเข้ามาในชีวิตมากมาย ทั้งเป้าหมายที่ตั้งไว้แต่ทำไม่สำเร็จ และอื่นๆ วันนี้ควบคุมอารมณ์ได้ดีพอสมควรครับ ถึงไม่ได้แสดงออกให้คนอื่นๆ (ยกเว้นเพื่อนๆที่สนิทกัน) ได้รับรู้แต่ในใจผมวันนี้มันช่างเป็นวันที่ทำให้ผมเซ็งสุดๆเลย 

ที่จริงในขณะที่ผมเขียนบันทึกอยู่นี้ มันก็มีส่วนช่วยให้ผมได้ย้อนกลับไปมองช่วงเวลาต่างๆของวัน และผมจะใช้สิ่งที่ได้เจอมาในวันนี้ไปปรับปรุงวันพรุ่งนี้ให้ดี ดีนะอย่างน้อยผมก็ยังมีความทรงจำดีๆ ในอดีตคอยเป็นพลังให้ผ่านวันนี้ไปอย่างราบรื่น 

ถึงไม่ได้ perfect แบบใคร ๆ แต่จะตั้งใจให้เต็มกำลังครับ 


ขอตัวไปนอนนะครับ พรุ่งนี้รออยู่ :)

วันจันทร์ที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

วันแห่งความอบอุ่น(ด้วยอุณหภูมิและความรู้สึก)

วันนี้ไม่ค่อยมีแดด ก็เลยถือโอกาสลงไปทานข้าวข้างนอกออฟฟิศกับเพื่อนๆ บ้าง แต่ใครจะรู้ว่าแดดไม่มีก็จริงแต่อุณหภูมิก็ยังร้อนอยู่ดี นานหลายเดือนแล้วแต่กับข้าวที่นี่ก็ยังราคาเดิม ๆ แบบที่พอหาทานได้ไม่ลำบากกระเป๋าสตสงค์ ผมจ่าย 40 บาทสำหรับข้าวราดแกงสามอย่าง (ไงล่ะ) งานนี้เดินชุ่มเหงื่อกลับออฟฟิศกันเลยทีเดียว

ก่อนที่จะถึงออฟฟิศแวะร้านกาแฟเจ้าที่เคยฝากเพื่อนซื้อสักหน่อย ฮ่าๆ, ไม่บ่อยครั้งนักที่ผมจะได้ลงมาซื้ออะไรทานเองแบบนี้จะว่าไปก็.... 
รสชาติกาแฟเอสเพรสโซ่ปั่นของเค้าอร่อยใช้ได้เลยทีเดียวหละครับ



บ่ายวันนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความอบอุ่นเพราะออฟฟิศเรามีงานคล้ายวันเกิดพร้อมกันถึงสามคน ที่จริงผมก็ไม่ได้รู้จักกับเจ้าของวันเกิดเป็นการส่วนตัวหรอกครับ แต่ทว่าอัธยาศัยดีไปหน่อยก็เลยไปยืนร้องเพลงอวยพรวันเกิดกับเขาด้วย เจ้าของวันเกิดก็น่ารักนะครับ อุตส่าห์แบ่งเค้กแสนอร่อยมาให้ทีมที่ผมสังกัดได้ชิมอีกด้วย สิ่งที่ทำให้ผมยินดีในครั้งนี้เป็นมิตรภาพกับเพื่อนร่วมงานที่กำลังแข็งแกร่งขึ้นมากกว่าเค้กที่นุ่มลิ้นนั่นซะอีก 
วันนี้วันเกิด ซาโต้ซัง, เคโกะซังและโทโมโกะซัง


ก่อนสิ้นวันเรื่องน่าขำของผมก็มีอีกครับ วันนี้เดินออกจากออฟฟิศด้วยความมั่นใจเป็นพิเศษเพราะวันนี้ผมเก็บของด้วยอาการที่ไม่เร่งรีบและเดินออกจากออฟฟิศด้วยความสบายใจ. แต่แล้ว ~

ผมเดินเข้าห้างแถวนี้และเช็คกระเป๋าสตางค์เพื่อเตรียมเงินสำหรับซื้อของ กลับหากระเป๋าสตางค์ไม่เจอ นึกขึ้นได้ว่าต้องอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานแน่ๆ เลยส่งข้อความไปบอกเพื่อน แบบนี้ครับ 

หลักฐานแน่หนา ฮ่า ๆๆ

เขินจนทำตัวไม่ถูกพลางหงุดหงิดกับความหลงลืมของตัวเอง  



ผมนั่งรอน้องที่จะเอากระเป๋าสตางค์มาให้อยู่สักพัก... และแล้วกระเป๋าสตางค์ของผมก็มา ถึงเวลาไปซื้อมีดโกนด้ามใหม่แล้วหละครับ

*** แม้ว่าวันนี้จะมีเรื่องที่ทำให้เรามีความสุขได้มากเท่าไหร่ แต่ผมก็ไม่ลืมเผื่อใจไว้สำหรับวันพรุ่งนี้ด้วยเสมอครับ ***

วันอาทิตย์ที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

ความคิดถึงที่ไม่เคยเลือนลาง

"คุณครับ คุณเคยคิดถึงใครรึเปล่า..."

นานแล้วที่ผมไม่ได้รู้สึกแบบนี้ กาลเวลามันช่างผ่านไปเร็วเหลือเกินทว่าความทรงจำของผมในวันนั้น วันสุดท้ายที่ผมได้คุยกับผมรัก ผมไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่าแฟนได้มั้ย แต่อีกฝ่ายก็หลายเป็นแฟนผมชนิดที่ผมเรียกแบบเต็มปากและไม่อายได้เลยทีเดียว ในวันที่ผมบอกกับตัวเองว่าจะไม่ทำให้คน ๆ นั้นเสียใจและจะคอยอยู่เป็นกำลังใจไปชั่วชีวิตของผม แต่ความรักในโลกความจริงโหดร้ายกว่าที่คิดคุณว่ามั้ย? เราเลิกติดต่อกันไปสักพักแล้วหละครับ


จู่ ๆ วันนี้ผมได้รับอีเมลหนึ่งฉบับจากผู้ให้บริการโฮสติ้งที่ผมเช่าเอาไว้เพื่อทำเว็บไซต์ให้คนที่ผมรักส่งมาบอกว่ากำลังจะหมดอายุให้จ่ายเงินเพื่อรักษาไว้ ผมคิดอยู่นานว่าผมจะทำเป็นไม่เห็นแล้วปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไป...หรือว่าจะแจ้งให้เจ้าตัวเขารู้เพื่อรักษาโดเมนเอาไว้ สุดท้ายผมเลือกที่จะส่งข่าวนี้ให้อีกฝ่ายรู้ ทาง SMS ตอนนั้นผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะได้รับการติดต่อกลับหรือเปล่า แต่เพื่อหน้าที่และคิดว่าสิ่งนี้เป็นการกระทำที่ถูกต้องแม้ว่าวันนี้เราอาจจะไม่เหมือนเดิมแล้วก็ตาม


และแล้วผ่านไปเพียงอึดใจก็ได้รับการติดต่อมาทางโทรศัพท์ เสียงในสายนั้นเป็นเสียงที่ผมคุ้นเคย ผมดีใจอย่างอธิบายไม่ถูกที่ได้รับโทรศัพท์จากสายนี้ ผมอยากจะบอกกับคนที่อยู่ปลายสายว่าผมยังจำวันเก่า ๆ ในช่วงแรกๆ ที่เราได้คบกัน แม้ว่าจะเป็นเวลาสั้น ๆ ก็ตาม

ถึงจุดนี้ผมก็ได้แต่เตรียมตัวเอาไว้ ผมยังนึกไม่ออกเลยว่าในวันที่เราได้เจอกันอีก(ถ้ามีโอกาส) ผมจะรับมือกับสถานการณ์นั้นยังไง ผมจะทำยังไงหากทุกอย่างมันไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิดเอาไว้

ความรักมันทรงพลังมากจริง ๆ นะครับ

วันเสาร์ที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

โต๋เต๋

เมื่อวาน 

หลังเลิกงานเพื่อนชวนผมไปร่วมวงกินข้าวกันที่ร้านข้างทางใกล้กับที่ที่ทำงานอยู่ ร้านอยู่ไม่ไกลเดินแป็บเดียวก็ถึงแล้วครับ รสชาติอาหารที่ร้านนี้ถือว่าใช้ได้เลย ผมเป็นคนสั่งอาหารชุดแรกประเดิมด้วยจิ้มจุ่ม เสือร้องไห้ เนื้อลวกจิ้ม แล้วก็ลาบหมูและปิดท้ายด้วยส้มตำ ส่วนประเภทเครื่องดื่มในค่ำคืนหลังเลิกงานเราจิบเบียร์กันแก้กระหายครับ แรกๆสั่งมาสองขวด พอจิบๆไปก็เริ่มได้ที่คุยกันสรวญเสเฮฮาเลยครับ จากขวดแรกก็เริ่มมีขวดที่สองสามและต่อๆ มาอยากไม่ให้ขาด จำได้ว่า หระหว่างนั้นผมปวดฉี่เลยถามไอ้คนที่มันไปฉี่ก่อนหน้ามาแล้ว
เย็นวานนี้รถติดมาก สุขสันต์วันศุกร์ครับ !!!

ผม "ปวดฉี่ว่ะ เอ็งไปฉี่ที่ไหนมาวะ"
เพื่อน "เดินไป, เข้าซอยแรกแล้วเดินไปเรื่อยๆ ตะเห็นบ้านร้างตรงนั้นฉี่ได้"

เนื่องจากผมไม่เคยฉี่ในที่ชุมชนแบบที่มีคนสัญจรไปมาก็เลยรู้สึกอายๆในตอนแรก แต่ทำไงได้ล่ะครับ ก็มันจะอั้นไม่อยู่แล้วก็เ
ยต้องไปสิครับ

ผมเดินไปแต่ชะโงกหน้าเข้าไปดูในซอยแรกตามที่เพื่อนบอกแล้ว แต่ไม่เห็นที่ที่พอจะฮี่ได้เลย ก็เลยเเดินกลับมาที่โต๊ะที่เพื่อนรออยู่แล้วเริ่มถามอีกรอบ

ผม "ตรงไหนอะ ไม่เห็นมีเลย"
เพื่อน "ในนั้นแหละ เดี๋ยวผมพาไป"

แล้วมันก็พาผมเดินไปจนถึงจุดปล่อยของ (ฮ่าๆๆ) บริเวณนั้นมันโล่งซะผมแทบไม่อยากจะฉี่เลยด้วยความที่ไม่เคยทำไงอะไรแบบนี้มาก่อน แต่ไหนๆ ก็ ไหนๆ ละ มาแล้วก็อย่าให้เสียเที่ยวผมก็ยืนฉี่พอเสร็จ ก็เตรียมจะเดินกลับไปยังทร่โต๊ะอาหาร และพอได้เวลาพวกเราก็แยกย้ายกันกลับ

ส่วนผม, พอนั่งรถมาถึงปากซอยก็ต้องต่อวินมอเตอร์ไซค?เข้าไปอีก ตอนนั้นเกือบเที่ยงคืน วินก็ยังไม่มี ผมเลยเดินไปดูของกินที่ร้านรถเข็นขายลูกชิ้น

ด้วยความดื้อแกมกับความเป็นมิตรผมก็เลยชวนลุงคนขายคุย เนื่องจากแกคุยกับผมเป็นภาษาอีสาน ก็ได้รู้ว่าแกเป็นคนอุบลราชธานีด้วยความชอบพูดคุยบวกกับความเมานิดๆ ผมก็ยืนคุยกับลุงจนวินผ่านไปแล้วตั้งหลายรอบ

การสนทนากับลุงประสิทธิ์ในคืนที่ผ่านมาทำให้ผมสะท้อนการเล่าเรื่องในตัวแก คนๆ นึงจะยังคงเก็บภาพความประทับใจไว้กับตัวไปทุกๆ เสมอ แกเล่าว่าแกเคยไปเที่ยวแถวจังหวัดอุดรตอนเป็นหนุ่มเล่าว่าที่นั่นมีที่น่าประทับใจหลายที่ ถ้าผมมีเวลาสักหน่อยผมคงได้ฟังวิถีชวิตของแกมากกว่านี้ แต่ด้วยเวลาที่จำกัดของผม วินมอไซมาพอดี ผมจึงขอตัวกลับ


ช่วงบ่ายของวันนี้

ผมออกมาเดินเล่นข้างนอก (อยู่ห้องไม่ไหวครับ ร้อน บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ทำให้ผมคิดอะไรไม่ค่อยออกนอกจากการนอน นอน แล้ว นอน) ตอนแรกกะว่าจะไม่ซื้ออะไรเพราะเอาหนังสือมาด้วย แต่พอมาถึงห้างเท่านั้นแหละครับ เป้าหมายเปลี่ยนทันทีเลย ผมเดินใจลอยไปที่โซนขายแผ่นโปรแกรมและไม่นานก็ออกจากร้านพร้อมซีดีสองแผ่นเป็นโปรแกรมที่ต้องใช้ในงาน เฮ้อ....แบบนี้ทุกทีเลยเรา

จากนั้นก็ขึ้นรถไฟฟ้ามาต่ออีกห้างที่อยู่ไม่ไกลจากที่แรกห้างนี้เขามักจะจัดกิจกรรมอยู่เรื่อย เช่นกันครับ วันนี้เขาประกวดเต้น Cover เพลงเกาหลี มีเด็กมาประกวดกันหลายทีมเลย สมัยที่ผมเป็นวัยรุ่นก็ไม่ค่อยจะเห็นหรอกครับว่ามีการประกวดอะไรแบบนี้ด้วย เห็นแล้วก็ดูเพลินๆ เห็นการซุ่มซ้อมของแต่ละคนแล้วคงจะจริงจังกับงานนี้มาก ผมก็ฟังทำนองย่างเดียวเพราะฟังภาษาเกาหลีไม่ออกครับ :) 

วันศุกร์ที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

เรื่อยเปื่อยไปวันๆ

~12pm
ลงมาซื้อข้าวเที่ยง วันนี้อากาศร้อนมากเช่นเคย ประเทศไทยนี่มันร้อนขึ้นทุกปีเลยนะเนี่ย

~04pm
สี่โมงลงมาหาของกินที่ชั้น 10 ได้ชาเขียวโออิชิ มาขวดนึง ต่าย ปาล์มแล้วก็ปั๊กชวนกินขนิมปังอีก บ่ายนี้รอดไปอีกนาน55

~08pm
ค่ำวันนี้หลานสาวตัวน้อยโทรมา คงเหงาอยากจะชวนคุยมั้ง(นานๆจะโทรกลับบ้านที) น้องมายด์คุยจ้อเลย เล่าให้ฟังหลายอย่างเลย แกคงตื่นเต้นกับชีวิตในรั้วโรงเรียนมัธยม

~10pm
พี่ชายโทรมาจากอิสราเอลถามสารทุกข์สุขดิบตามเคยตบท้ายด้วยความฝันที่มันวาดไว้เมื่อนานมาแล้วนั่นคือธุรกิจฟาร์มวัวนม ก่อนวางสายลืมไม่ได้ที่จะถามมันว่าโทรหาแม่หรือยัง จากนั้นก็เรื่อยตามประสาจนถึงเที่ยงคืนเศษ