วันอังคารที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

มรสุมในใจ=ไฟเผาตัวเอง

เมื่อคืนผมหลับสบายมากอย่างที่ไม่รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว มันทำให้ผมตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษ ทำไมผมถึงตื่นเต้นกับการลุกจากที่นอนน่ะเหรอครับ ก็เพราะผมเป็นคนที่ตื่นสายมากนะสิ (ฮ่าๆๆ)  

ผมรีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างไม่รีรอกะว่าจะทำให้เป็นนิสัย(ที่ดี) สักหน่อย วันนี้เหมือนทุกอย่างจะเริ่มต้นด้วยดีนะ แต่ก่อนจะออกจากห้องเหมือนลืมอะไรไปอีกอย่างเช็คดูอีกรอบถึงรู้ว่าเกือบลืมนาฬิกา ใช้เวลาหาอยู่นานมาก กินเวลาร่วมๆ 1 ชั่วโมงกว่าจะหาเจอ ปรากฏว่าหล่นอยู่ใต้เตียง เคยมั้ยครับอารมณ์ตอนที่เรากำลังหาของที่ต้องการแล้วไม่เจอเนี่ย... ผมว่ามันน่าหงุดหงิดน่าดูเลยนะ :( 

 จนในที่สุดผมมาถึงสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินเกือบ 7.00น ด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองพอประมาณ 

วันนี้นับเป็นอีกวันที่มีเรื่องที่ทำให้หงุดหงิดเข้ามาในชีวิตมากมาย ทั้งเป้าหมายที่ตั้งไว้แต่ทำไม่สำเร็จ และอื่นๆ วันนี้ควบคุมอารมณ์ได้ดีพอสมควรครับ ถึงไม่ได้แสดงออกให้คนอื่นๆ (ยกเว้นเพื่อนๆที่สนิทกัน) ได้รับรู้แต่ในใจผมวันนี้มันช่างเป็นวันที่ทำให้ผมเซ็งสุดๆเลย 

ที่จริงในขณะที่ผมเขียนบันทึกอยู่นี้ มันก็มีส่วนช่วยให้ผมได้ย้อนกลับไปมองช่วงเวลาต่างๆของวัน และผมจะใช้สิ่งที่ได้เจอมาในวันนี้ไปปรับปรุงวันพรุ่งนี้ให้ดี ดีนะอย่างน้อยผมก็ยังมีความทรงจำดีๆ ในอดีตคอยเป็นพลังให้ผ่านวันนี้ไปอย่างราบรื่น 

ถึงไม่ได้ perfect แบบใคร ๆ แต่จะตั้งใจให้เต็มกำลังครับ 


ขอตัวไปนอนนะครับ พรุ่งนี้รออยู่ :)

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น