วันนี้เป็นวันแรกที่ทหารประกาศใช้กฏอัยการศึกให้กลับบ้านภายในเวลา 22.00 น. และห้ามโต๋เต๋ข้างนอกในยามวิกาลเว้นแต่ขาโจ๋บางหมวดหมู่ที่ที่กำหนดไว้ในประกาศเท่านั้นเป็นเหตุให้ออฟฟิศของผมอนุญาตให้เลิกงานเวลา 17.00 น. (เย้!) ยังพอมีเวลานิดหน่อยผมและผองเพื่อนก็เลยชวนกันไปหาของกินสักหน่อย
ในยามที่แดดร่มลมตกแบบนี้ถือว่าบรรยากาศดีไม่น้อยที่จะไปนั่งโซ้ยส้มตำ + ลาบและที่ขาดไม่ได้เลยคือ จิ้มจุ่ม ถ้าได้เบียร์เป็นเครื่องดื่มคลายร้อนอีกสักสองสามขวดคงจะดีไม่ใช่น้อย
ผมกับน้องอีกคนล่วงหน้าไปก่อนจัดแจงสั่งอาหารไว้รอพวกที่กำลังตามมาคิดว่าไม่นานคงถึงคิวของโต๊ะพวกผมเพราะลูกค้าค่อนข้างน้อยกว่าทุกวัน พอสั่งอาหารเสร็จนั่งรอนิดหน่อยเพื่อน ๆ กลุ่มที่เหลือก็เดินตามมา และทีนี้ก็เหลืออาหารที่ยังต้องรอต่อไป
พวกเรานั่งคุยกันไปพลางระหว่างที่รออาหารที่ดูเหมือนจะต้องรอนานกว่าทุกวัน แต่ก็รอได้ครับเพราะวันนี้พวกเราไม่รีบเพราะยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาตามที่คณะ (เอิ่ม..จำตัวย่อไม่ได้) ได้ประกาศไว้ นั่งคุยกันประมาณสี่สิบนาทีได้อาหารก็ยังไม่มา เวลาก็เริ่มเคลื่อนไปข้างหน้าทุกขณะ จากหกโมงเย็นเป็นหนึ่งทุ่ม... ในใจก็เริ่มกังวลแล้วว่าจะมีรถกลับบ้านหรือเปล่า(วะ) แต่ก็ยังเหลือเวลาอีกเยอะน่ะ และแล้วก็ได้รับข่าวว่า รถไฟฟ้า BTS และ MRT จะให้บริการถึงสามทุ่มเท่านั้น ทีนี้ตื่นเต้นกันใหญ่เลยครับ ตอนนั้นอาหารมาพอดีและพึ่งจะกินได้ไม่เท่าไหร่เอง ทั้งเสือร้องไห้ เนื้อลวกจิ้มแจ่ว ส้มตำไข่เค็ม หมูย่างเกลือ แถมยังมีเบียร์อีก อาหารที่อยู่ตรงหน้ากับเวลาที่เหลือเพียงชั่วโมงเศษ งานนี้ต่างคนต่างตั้งหน้าตั้งตากิน ความรู้สึกเหมือนตอนเรียน ร.ด. เวลากำลังกินข้าวอยู่แล้วครูฝึกก็เรียกรวมแถวซะงั้น ยังถือว่าโชคดีที่วันนั้นทุกคนกลับบ้านได้ทันเวลาและปลอดภัย
ในยามที่แดดร่มลมตกแบบนี้ถือว่าบรรยากาศดีไม่น้อยที่จะไปนั่งโซ้ยส้มตำ + ลาบและที่ขาดไม่ได้เลยคือ จิ้มจุ่ม ถ้าได้เบียร์เป็นเครื่องดื่มคลายร้อนอีกสักสองสามขวดคงจะดีไม่ใช่น้อย
ผมกับน้องอีกคนล่วงหน้าไปก่อนจัดแจงสั่งอาหารไว้รอพวกที่กำลังตามมาคิดว่าไม่นานคงถึงคิวของโต๊ะพวกผมเพราะลูกค้าค่อนข้างน้อยกว่าทุกวัน พอสั่งอาหารเสร็จนั่งรอนิดหน่อยเพื่อน ๆ กลุ่มที่เหลือก็เดินตามมา และทีนี้ก็เหลืออาหารที่ยังต้องรอต่อไป
พวกเรานั่งคุยกันไปพลางระหว่างที่รออาหารที่ดูเหมือนจะต้องรอนานกว่าทุกวัน แต่ก็รอได้ครับเพราะวันนี้พวกเราไม่รีบเพราะยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาตามที่คณะ (เอิ่ม..จำตัวย่อไม่ได้) ได้ประกาศไว้ นั่งคุยกันประมาณสี่สิบนาทีได้อาหารก็ยังไม่มา เวลาก็เริ่มเคลื่อนไปข้างหน้าทุกขณะ จากหกโมงเย็นเป็นหนึ่งทุ่ม... ในใจก็เริ่มกังวลแล้วว่าจะมีรถกลับบ้านหรือเปล่า(วะ) แต่ก็ยังเหลือเวลาอีกเยอะน่ะ และแล้วก็ได้รับข่าวว่า รถไฟฟ้า BTS และ MRT จะให้บริการถึงสามทุ่มเท่านั้น ทีนี้ตื่นเต้นกันใหญ่เลยครับ ตอนนั้นอาหารมาพอดีและพึ่งจะกินได้ไม่เท่าไหร่เอง ทั้งเสือร้องไห้ เนื้อลวกจิ้มแจ่ว ส้มตำไข่เค็ม หมูย่างเกลือ แถมยังมีเบียร์อีก อาหารที่อยู่ตรงหน้ากับเวลาที่เหลือเพียงชั่วโมงเศษ งานนี้ต่างคนต่างตั้งหน้าตั้งตากิน ความรู้สึกเหมือนตอนเรียน ร.ด. เวลากำลังกินข้าวอยู่แล้วครูฝึกก็เรียกรวมแถวซะงั้น ยังถือว่าโชคดีที่วันนั้นทุกคนกลับบ้านได้ทันเวลาและปลอดภัย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น