วันอาทิตย์ที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2557

ตุ๊กแกหลังห้อง


หนวดเคราเริ่มยาวสมควรแก่การโกนแล้ว ในตอนเช้ายองวันนี้ผมจึงออกไปหาซื้อใบมีโกนเพื่อกำจัดหนวดเคราอันรุงรังบนใบหน้าสักหน่อย(เผื่อจะดูดี) ขากลับก็ไม่ลืมที่จะแวะร้านกาแฟเจ้าประจำ วันนี้ลูกค้าในร้านดูบางตาด้านหน้าของร้านยังเหลือที่นั่งอีกแยะนั่งจิบกาแฟที่ร้านอยู่พักใหญ่ก็กลับเข้าเคหสถาน
วันนี้ลูกค้าในร้านดูบางตา
ด้านหน้าของร้านยังเหลือที่นั่งอีกแยะ


ตอนเย็นของวันนี้ฝนตกค่อนข้างหนัก ก็ดีเหมือนกันบรรยากาศจะได้เย็นลงซะบ้าง และโชคดีของผมอีกอย่างก็คือผมซักผ้าไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้คงไม่มีเสื้อผ้าจะใส่ไปทำงาน

ด้วยความที่ชอบฝนผมเปิดม่านหลังห้องเพื่อชื่นชมสายฝนที่ระเบียงติดลูกกรงหลังห้องอย่างไม่ลังเล และสายฝนนั่นก็ไม่ทำให้ผมผิดหวัง เสียงลมอื้ออึงเมื่อพัดลอดผ่านสิ่งกีดขวางสลับกับเสียงเม็ดฝนกระเซ็นเมื่อกระทบกับวัตถุเบื้องล่าง บรรยากาศแบบนี้ถ้าได้เบียร์เย็น ๆ สักขวดมาเติมท่วงทำนองแห่งธรรมชาติก็คงจะลงตัวไปเสียทุกอย่าง

เศษถุงพลาสติกหลังห้องเริ่มลอยยามต้องลมแรงผมจึงรีบเก็บเจ้าถุงพวกนั้นเก็บไว้ให้เป็นระเบียบระหว่างที่เงยหน้าขึ้นเพือจะเอาถุงไปสอดเก็บไว้ที่ใต้แอร์ก็พลันเจอกับเจ้าตุ๊กแกตัวเบ้ง ขนาดของมันดูใหญ่และมีขาที่เรียวยาว จัดว่าเป็นรูปทรงของตุ๊กแกที่ดูแปลกตาสำหรับผม

ไม่รู้ว่าตุ๊กแกมันกระโดดได้หรือเปล่านะ
แต่ขอถ่ายไกล ๆ แบบนี้หละ :)

ตุ๊กแกเป็นสัตว์ที่ผมไม่ชอบจะเข้าใกล้เพราะตีนที่เหนียวหนึบผมเลยได้แต่เลื่อนประตูกระจกปิดกั้นให้เกิดการแบ่งพื้นที่ระหว่างผมกับเจ้าตุ๊กแกนั่น และผมก็นั่งมองสายฝนของผมต่อไป และจากนั้นไม่นานผมก็ได้เห็นการกิจกรรมหนึ่งแห่งการดำรงชีพของชีวิตเล็ก ๆ เจ้าตุ๊กแกคลานต้วมเตี้ยมออกไปด้านนอกประหนึ่งจะออกไปชื่นชมสายฝนเป็นเพื่อนผม มันหยุดตรงที่เม็ดฝนตกลงมาแล้วแลบลิ้นออกมารองน้ำฝนเม็ดเล็ก ๆ มันทำแบบนี้หลายครั้งจึงทำให้ผมดูออกว่ามันกำลังดื่มน้ำ ไม่น่าเชื่อนะครับว่าหน้าฝนคราวนี้จะมอบบรรยากาศดี ๆ หลาย ๆ อย่างให้กับผม เมื่อได้สัมผัสกับบรรยากาศดิบๆ แบบนี้แล้วผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก 

วันเสาร์ที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2557

ท่องเที่ยวหน้าฝน - ธรรมชาติที่วังเวียง (สปป. ลาว)


วั้นนี้ฝนตกปรอยๆแต่เช้าเลย แต่ก็บรรยากาศดีอีกแบบนะ วิวหลังห้องเป็นภูเขาและลำธารใกล้ภูเขามีกลุ่มไอน้ำลอยตัดผ่าน ดูแล้วก็คงเรียกว่าแดนสวรรค์ได้อย่างไม่ต้องลังเลอะไร หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จฝนก็หยุดพอดีเลย และแล้วก็ได้เวลาออกไปเที่ยวชมความงามของธรรมชาติที่รอให้พวกเราได้ยลกันแล้วหละครับ

ได้เวลาออกไปเที่ยวกันแล้ว


เราได้ว่าจ้างรถกระบะติดหลังคาคันเล็กพาไปยังที่ต่างๆแบบเมาจ่ายทั้งวันในราคา 1000 บาทซึ่งราคานี้ถือว่าสมเหตุสมผลครับเริ่มจากถ้ำปูคำ(แปลเป็นไทยว่าปูสีทอง) 

เส้นทางสู่สถานที่ท่องเที่ยวหลัก ๆ ของที่นี่ค่อนข้างขรุขระไปสักหน่อย จากที่พนักงานในโรงแรมบอกไว้ว่า 2 กโลเตรมันอาจดูเหมือนว่ายาวไกลกว่านั้นแต่มันก็ถูกชดเชยด้วยบรรยากาศสองริมถนน พอนั่งรถไปได้ระยะหนึ่งพี่คนขับต้องหยุดรถเติมน้ำกลั่นทำใหพวกเราได้แวะเก็บบรรยากาศขณะเดินทางไปพลางๆด้วย

สมาชิกในก๊วนลงไปถ่ายภาพขณะพี่คนขับกำลังเติมน้ำกลั่นให้รถ
ท้องนาของชาวบ้าน อยู่ติดภูเขาซะด้วย น่าอิจฉาจัง


ถ้ำปูคำ

พวกเรามาถึงจุดหมายแรกคือถ้ำปูคำงานนี้ต้องปีนป่ายขึ้นไปยังด้านบน แค่ทางขึ้นพวกเราก็ปีนขึ้นจนแทบจะหมดแรงในถ้ำนี้ไม่ได้ดูอะไรมากครับ เดินๆในนั้นหามุมถ่ายภาพแล้วก็กลับลงมาที่ด้านล่างซึ่งมีบลูลากูนอยู่ใกล้ๆ บลูลากูน(blue lagoon)มีพื้นที่ไม่มาก มันเป็นธารน้ำเล็กๆแต่เด็กแถวนั้นบอกว่าลึกถึงห้าเมตรและน้ำใสมากจนเป็นสีเขียวมรกตเลยแหละ

กำลังขึ้นไปยังตัวถ้ำแรก ๆ ก็เดินสบายแต่สักพักต้องปีนขึ้นไป

ในถ้ำมีน้ำที่ย้อยลงมาจากด้านบนด้วย
อยู่เงียบ ๆ ฟังเสียงน้ำกระทบพื้น ได้บรรยากาศสุด ๆ

เดินดูรอบ ๆ ด้านในแล้วก็มองดูรอบ ๆ ถ้ำ


บลูลากูน


ผมตัดสินใจลงเล่นน้ำทั้งที่ว่ายน้ำไม่ค่อยจะเป็นแต่ก็สนุกดี ได้กระโดดลงมาจากต้นไม้ที่มีกิ่งยื่นออกมาตรงลำธารก็ดีไปอีกแบบนะนานๆที่จะได้ทำตัวเหมือนเด็กเวลาแอบผู้ปกครองไปเล่นน้ำนอกจากพวกเราแล้วต้นไม้ต้นนี้ยังไดรับความนิยมจากนักท่องเที่ยวกลุ่มอื่นๆด้วย เสร็จแล้วพวกเราก็ขึ้นรถคันเดิมต่อไปยังถ้ำจัง 



แค่เห็นน้ำก็ตื่นเต้นแล้ว!!

หลายที่มาจะต้องลองกระโดดน้ำครับ ใสและเย็นดีจริง ๆ



ถ้ำจัง

นั่งรถพักเดียวก็ถึงดีหน่อยที่ถ้ำนี้มีบันไดคอนกรีตให้เราเดินได้อย่างสบายๆแต่ถึงกระนั้นก็ตามที ระยะทางมันก็ยังจัดว่ายาวไกลอยู่ดี เราทุกคนต้องเหนื่อยกันอีกรอบเดินขึ้้นบันไดที่สูงชันนั้น

เดินกันขาลางเลยทีเดียว

พอไปถึงด้านบนผมใช้บริการช่างภาพถ่ายภาพเก็บไว้สักหน่อย ที่จริงพวกเราก็มีกล้องเหมือนกันนะ แต่ด้วยความที่อยากจะอุดหนุนการท่องเที่ยวของที่นี่เป็นเหตุผลที่ไม่ใช้กล้องตัวเองด้านในของถ้านี้ถือว่าสวยมาก ๆ ในถ้ำมีการติดไฟนำทางเพื่ออำนวยความสะดวกในการมองเห็นด้วย 

แสงของหลอดไฟกระทบกับผนังถ้ำ
มันทำให้บรรยากาศภายในถ้ำมีสีสันขึ้นมามากเลยครับ
จากนั้นจึงปิดท้ายด้วยการรับประทานอาหารเย็นและพวกเราขอให้คุณพี่คนขับพาเราไปซื้อตั๋วรถบัสจากนั้นก็จ่ายเงินแกที่หน้าร้านจำหน่ายตั๋วพี่เขาใจดีมากๆ

วันศุกร์ที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2557

ท่องเที่ยวหน้าฝน - เดินทางไปวังเวียง (สปป. ลาว)

วันนี้ผมมีนัดกับเพื่อนๆตอนตีห้าคือทุกคนไปเจอกันที่สนามบินดอนเมืองและขึ้นเครื่องตอนตีห้าสี่สิบ เช้านี้ผมต้องเร่งรีบกว่าทุกวัน เพราะผมตื่นเอาตอนตีสี่ครึ่งและยังเหลือของใช้บางอย่างที่ต้องเตรียม ทำให้ต้องทำหลายอย่างไปพร้อมกัน วุ่นวายน่าดูเลยทีเดียว แต่แล้วผมก็มาถึงสนามบินได้ทันเวลา



เช้านี้ที่ กทม.ท้องฟ้าดูไม่มืดครึ้มเท่าไหร่ซึ่งต่างจากอุดรที่มีฝนตกรอพวกเราอยู่ก่อนแล้ว และพอเคริ่องกำลังเครื่องมาลงอุดร สายการบินนกแอร์พูดภาษาท้องถิ่น(อีสาน) ด้วย น่ารักมาก




ลงจากเครื่องเสร็จก็เก็บสัมภาระขึ้นรถต่อรถที่จะไปวังเวียงที่จ.หนองคายซึ่งที่จริงในเวลาที่พวกเราถึงอุดรนั้นน่าจะยังมีรถอุดรฯ-วังเวียงเหลืออยู่ แต่เนื่องจากพวกเราเองก็ไม่แน่ใจเรื่องเวลาของรถจึงตกลงกันว่าไปรอที่หนองคายดีกว่าเพื่อความชัวร์ ~ ~ โดนค่ารถไปอีกคนละ 200 270บาท

พอถึงสถานีขนส่งหนองคายพวกเรายังพอมีเวลาที่จะแวะกินข้าวเช้าในตลาดใกล้กับขนส่งหนองคายระหว่างรอรถไปวังเวียงรถเที่ยวต่อไปออกเวลา 10:00 ใช้เวลานั่งรอนานพอสมควร เดี๋ยวต้องไปแวะที่ด่านฝั่งลาวอีกเพื่อตรวจหนังสือเดินทาง



ถึงเลวาขึ้นรถยอมรับเลยนะว่าต่างจากที่คิดไว้เยอะมากนึกว่าจะเป็นรถบัสขนาดใหญ่ที่ดูแข็งแรงซะอีก แต่รถคันนี้มันช่างดูกะปุ๊กลุกบอบบางเสียนี่กระไร

ผมนั่งอยู่ท้ายสุดพอดีและที่เก็บสัมภาระก็อยู่ด้านหลังผมนี่เอง บางคนอาจมองว่าไม่สะดวกหรือบริการดูไม่สมราคาและอื่นๆ แต่ถ้ามองในมุมของการเดินทางและผจญภัยแล้ว ราคานี้ถือว่าสมเหตุสมผลพอสมควรนะครับ
เก็บกันแบบง่ายๆ เรียงตัวกันแบบมีศิลปะ
เส้นทางสู่วังเวียงดูคดเคี้ยวและมากด้วยหลุมและบ่อซึ่งเป็นอุปสรรคต่อการเดินรถอยู่บ้าง แต่ผมว่าบรรยากาศสองข้างทางมันดึงความสนใจของผมไปจากสภาพพื้นถนนเสียจนหมดแล้วหละครับตอนนี้
ระหว่างการเดินทางเราจะเห็นภูเขาสลับกับป่าไม้อยู่เป็นระยะ ทริปนี้ไม่มีเสียงเพลง มีเพยงเสียงล้อรถที่สัมผัสกับดินโคลนที่ชุ่มน้ำบรรเลงประกอบฉากแห่งธรรมชาติที่สวยงามนี้เท่านั้น ผมว่าบรรยากาศแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆเลยนะ

หญิงชาวลาวเดินทางกลับจากไทยมาลงที่หมู่บ้านเล็กๆ
พร้อมกับเด็กๆเห็นแล้วรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

ใช้เวลาพักใหญ่กว่าพวกเราจะเดินทางมาถึงวังเวียง ซึ่งก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้วเรายังพอมีเวลานิดหน่อยออกไปเดินเล่นที่ในหมู่บ้านและหาของกินและผมก็ไม่ลืมที่จะบันทึกภาพสวย ๆ เอาไว้ด้วยอีกเช่นเคย
ภาพวิวภูเขาท่ามกลางฟ้าหลังฝน
ที่มองจากระเบียงหลังห้องพัก


ปั่นจักรยานไปหยุดอยู่ที "ขัว" (หรือสะพาน)
 แม่น้ำและภูเขาช่างเข้ากันดีเหลือเกิน

บรรยากาศที่นี่สบาย ๆ คุ้มค่ากับการเดินทางจริง ๆครับ

วันพฤหัสบดีที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2557

เตรียมตัวไปเที่ยว

หลังเลิกงานวันนี้ผมต้องรีบออกจากออฟฟิศโดยพลันเพราะต้องมาเตรียมเครื่องใช้สำหรับเดินทางไปเที่ยวในวันพรุ่งนี้ ปลายทางของพวกเราสำหรับการเดินทางครั้งนี้อยู่ที่วังเวียงประเทศลาว ก็ไม่ใกล้ไม่ไกลครับ การเดินทางก็สะดวกหน่อยคือพวกเรานั่งเครื่องบินไปลงที่ จ.อุดรฯก่อนแล้วจากนั้นค่อยต่อรถไปยัง สปป.ลาวอีกที แต่ได้ยินว่าต้องใช้เวลาเดินทางประมาณ 3-4 ชั่วโมงโดยรถบัสออกจากอุดรธานีไปยังวังเวียงซึ่งถือว่าเป็นการอยู่บนรถนานมากๆ สำหรับคนที่มีอาการเมารถอย่างผม ยังไงก็แล้วแต่คิดว่าน่าจะเป็นการลงทุนที่คุ้มค่า (จากที่ได้ยินคำเล่าขานของเพื่อน ๆ) ไม่ลองก็ไม่รู้จริงมั้ยครับ 

วันอาทิตย์ที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2557

เรื่องราวน่ารักๆ ของเด็ก ๆ เมื่อพวกเขาสวมบทเป็นพ่อค้าใส้กรอก

ในวันหยุดแบบนี้ผมยังตื่นสายเหมือนเคย จึงทำให้กิจวัตรต่างพลอยที่จะสายไปด้วย ทั้งข้าวเช้าและข้าวเที่ยงก็ทานมันเวลาเดียวกันเลยนี่แหละ สะดวกดี จากนั้นก็เดินไปตามจุดต่าง ๆ ของห้างเพื่อทำธุระตามแผนที่ได้เตรียมไว้แล้วจากนั้นก็เดินทางกลับ ซึ่งก็เหมือนจะไม่มีอะไร ตอนนั้นคิดในใจว่า "ทำไมชีวิตเรามันจืดชืดได้ถึงขนาดนี้กันนะ?" ณ ที่นี้ขอบอกไว้ก่อนนะครับว่าผมเป็นพวก บ้าดีเดือดชอบสร้างแรงบรรดาลใจให้ตัวเอง(และบางทีก็รวมถึงคนอื่นด้วย) มันเหมือนไม่มีอะไรที่น่าจดจำเอาซะเลย แต่แล้วบรรยกาศน่ารัก ๆ ก็เกิดขึ้นครับ

ผมเดินจากสถานีปลายทางของรถไฟฟ้าใต้ดิน จากนั้นก็เดินตรงเข้าหาร้านกาแฟเจ้าประจำอย่างไร้สติ(ทุกทีเลยเวลานึกถึงของกิน)เมื่อถึงร้านผมก็สั่งกาแฟสูตรเดิมที่ชอบสั่งอยู่บ่อย ๆ อากาศออกจะอบอ้าวไปหน่อยแต่ก็ยังพอมีลมโชยเบา ๆ พอให้รู้สึกดีอยู่บ้างอากาศยามนี้ก็ถือว่าดีอยู่ไม่น้อยเลย กอร์ปกับเป็นลานกว้างใช้ได้เลย แถวนั้นจึงมีเด็ก ๆ ตัวกะเปี๊ยกมาปั่นจักรยานและเล่นกีฬาอยู่จำนวนไม่น้อย

~ 05PM
ระหว่างที่นั่งทานกาแฟปั่นแก้วโปรดอยู่นั้นก็ได้เสวนากับพ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นตามประสาของคนอธยาศัยดีทีเดียวแล้วก็หันกลับมาทานกาแฟต่อมือก็แตะหน้าจอโทรศัพท์ดู stataus ของเพื่อน ๆ ในเฟสบุคต่อ สักพักผมก็ได้ยินเสียงแจ้ว ๆ อยู่ข้างหลังผมซึ่งเป็นจุดจอดรถเข็นขายใส้กรอก ผมก็หันหน้าไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นก็เห็นเด็กกลุ่มหนึ่งมุงกันอยู่ที่ตัวรถเข็นนั้นและมีคุณพี่ผู้ชายยืนรอซื้อใส้กรอก เด็กคนหนึ่งก็พยายามเลือกใส้กรอกให้ลูกค้าอีกคนก็เตรียมผักพลางบ่นให้พ่อค้าตัวจริงว่าหายไปไหนตั้งนาน

ผมได้ยินคำแรกที่เด็กคนหนึ่งเอ่ยกับลูกค้า "รับอะไรดีครับ"

เด็ก ๆ ใช้เวลาเตรียมสินค้าอยู่พักใหญ่ ๆ คุณลูกค้าก็ใจดียืนคอยใช้เวลาพอสมควรเลยทีเดียวกว่าจะได้นใส้กรอกที่สั่งไว้ พอลูกค้าควักธนบัตรใบละ100 ออกมาแค่นั้นแหละ เด็กๆ ถึงกับต้องงัดวิชาคณิตศาสตร์ออกมาใช้กันเลยทีเดียว คิดคำณวนเสร็จสรรพ จะต้องทอนเงินให้ลูกค้าจำนวน 80 บาท แต่เด็ก ๆ เหล่านั้นไม่มีตังค์จะทอนทำยังไงดีล่ะครับ ก็ต้องเรี่ยไรกันน่ะสิครับ งานนี้คุณพี่ลูกค้าก็ต้องยืนรออีกพักใหญ่ ๆ กว่าจะได้ครบตามจำนวน

ทุกคนต่างลุ้นไปตาม ๆ กัน

ผมมีภาพมาฝากทุกคนด้วยนะครับ กะจะถ่ายตอนที่มุงกันอยู่ แต่ตอนจะถ่ายเด็กๆ หันมาเจอเข้าพอดีเลยวงแตก เก็บได้มาไม่กี่คนที่ยังต้องทำหน้าที่คนขายต่อไป

สองสหายยังคงทำหน้าที่พ่อค้าต่อไป

เรื่องนี้เองที่ทำให้ผมจดจำและอยากจะนำมาจดบันทึกไว้เป็นช่วงเวลาเล็ก ๆ 
ที่ทำให้ผมหัวเราะได้ในวันนี้


วันอังคารที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2557

จินตนาการที่ลงผิดป้าย


วันนี้เป็นวันแรกที่บริษัทปล่อยกิจกรรมส่งเสริมการขายและระบบต่าง ๆ ที่แผนกที่ผมสังกัดได้ทำไว้จะเริ่มถูกใช้งานจริงในวันนี้ สีหน้าหลายคน(รวมถึงผม)ดูตื่นเต้นมากพอสมควร แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพและการทำงานเป็นทีมแล้วก็ทำให้วันนี้เป็นการเริ่มต้นที่ดีสำหรับกิจกรรมนี้

ที่จริงเลิกงานตั้งแต่หกโมงแล้วแต่ผมยังนั่งอูย่ที่ออฟฟิศ ขอบอกก่อนนะครับว่าหลังเลิกงานไม่มีแอร์นะเพราะเขาตัดแอร์เวลาหกโมงเย็นพอดี แต่ที่ยังเหลือหลังเลิกงานก็คือเพื่อน ๆ ไงล่ะ

ผมนั่งเล่นเน็ตหาข้อมูลนั่นนี่ไปเรื่อย ฟุ้งบ้างตามประสา ดึก ๆ หน่อยลูกพี่ใหญ่(หัวหน้า) ก็ให้ตังค์มาเลี้ยงข้าวน้อง ๆ ในทีม  ซึ่งมีน้องในทีมทำหน้าที่เป็น "พลเสบียง" โทรไปสั่งไก่ทอดเจ้าดังที่เชื่อว่าน้อยคนนักที่จะไม่รู้จัก  จากนั้นไม่นานเกินรอ(หมายถึงจะนานแค่ไหนก็รอ) พนักงานก็นำอาหารที่สั่งไว้มาส่งถึงที่ มื้อนี้ต้องขอบคุณลูกพี่ใหญ่ใจดีที่เป็นเจ้าภาพเลี้ยงข้าวน้อง ๆ ครับ

เวลาประมาณสี่ทุ่มเศษผมเก็บของเตรียมตัวกลับบ้านขณะที่เพื่อนบางคนยังไม่กลับและง่วนอยู่กับงานที่อยู่ตรงหน้า 

ที่สถานีรถไฟฟ้าช่องนนทรีเวลานั้นคนไม่เยอะนัก(ผมถ่ายรูปที่ชานชาลามาด้วยนะ) รถไฟฟ้าขบวนที่จอดรับยังมีที่นั่งเหลือเยอะแยะเป็นอีกหนึ่งในไม่กี่วันที่มีที่นั่งว่างสำหรับคนตัวอ้วน ๆ อย่างผม (ฮ่า ๆๆ)  จากนั้นก็มาต่อที่รถไฟฟ้าใต้ดินที่สถานีสีลมเช่นเคย

บรรยากาศขณะรอรถไฟฟ้า ณ สถานีช่องนนทรี
แต่ที่พิเศษกว่าทุกวันคือผมลงรถผิดสถานี ที่จริงผมต้องลงสุทธิสารแต่วันนี้ดันใจลอยคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนทำให้ลงผิดสถานีจนได้ แต่ยังดีที่ตั๋วโดยสารของผมเป็นแบบรายเดือนเดินทางได้ไม่จำกัดเที่ยว ถ้ามีงั้นต้องมีรายจ่ายเกิดขึ้นแน่ ๆ

ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยดูแลสุขภาพด้วยล่ะ :)

วันอาทิตย์ที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2557

งานเลี้ยงสละโสด; อีกช่วงเวลาแห่งความสุข

~08AM 
วันนี้มีเรื่องที่ทำใก้ไม่สบายใจหลายเรื่องเลยทีเดียว พักนี้ผมรู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่ในวันนี้มันยากกว่าทุกวันที่ผ่านมา แม้วันเวลาที่ผ่านมามันได้สร้างภูมิคุ้มกันให้ผมบ้างแล้วก็ตามที แต่จนแล้วจนรอดเรื่องบางเรื่องก็ยังหลุดรอดผ่านเข้ามาในหัวให้ผมกังวลจนได้ แต่ก็ไม่เป็นไรผมสู้ไหว และวันนี้ผมมีเวลาให้กับความเศร้าและความไม่สบายใจไม่มากนักหรอกนะครับ เพราะงานเลี้ยงสละโสดที่เต็มไปด้วยความสุขกำลังรอผมอยู่ 

~05PM 
ทุกคนเริ่มทยอยกันไปร่วมงานเลี้ยงฉลองสละโสดของรุ่นพี่ที่ออฟฟิศ ที่จริงงานเริ่มตั้งแต่เวลาสี่โมงเย็น ผมรอเวลาอีกหน่อยค่อยตามคนอื่นไปก็ได้เพราะที่พักอยู่ใกล้สถานที่จัดงานครับ ระหว่างนั้นผมก็เลยแวะห้างเพื่อไปเดินเล่นพลางๆก่อน จากนั้นผมค่อยเดินทางมาที่งานเลี้ยง ใช้เวลาเดินทางแคไม่กี่นาทีก็ถึงแล้วครับ 

ระหว่างรับประทานอาหารก็มีเรื่องราวสนุก ๆ เล่าสู่กันฟัง


~06PM 

บรรยากาศในงานดูครึกครื้นมากๆ เพื่อนๆของเจ้าของงานเลี้ยงคู่รักข้าวใหม่ปลามันทยอยกันเข้างานอย่างไม่ขาดสาย บ้างก็มาเป็นคู่มีส่วนน้อยเท่านั้นที่ยังมาคนเดียว เห็นคนมีแฟนเขาควงแขนกันมาแล้วรู้สึกอิจฉาจังเลยครับ ผมได้แต่ยิ้มกรุ้มกริ่มพลางชวนคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศแห่งความรื่นเริงเช่นนี้ 
มีตะวันคล้อยลงเริ่มลับขอบฟ้า แสงไฟนีออนก็เริ่มทำหน้าที่ของมัน


หลังจากนั้นไม่นานงานเลี้ยงก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ มีการฉายภาพถ่ายคู่รัก สัมภาษณ์ความประทับใจคู่รักแล้วยังมีอีกหนึ่งกิจกรรมที่ผมว่าสนุกมากๆ อย่างหนึ่งนั่นคือการประมูลของขวัญที่ระลึก ที่ผู้เข้าร่วมงานต่างเสนอราคากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ของชิ้นแรกปิดประมูลที่ราคา 230 ของชิ้นที่สองปิดประมูลที่ราคา 470 บาท กิจกรรมนี้สร้างบรรยากาศแก่งความรื่นเริงได้อย่างมากเลยหละครับ 

บรรยากาศห้องคาราโอเกะที่รอต้อนรับโจ๋ ๆ ทั้งหลาย


~08PM 
งานเลี้ยงอย่างเป็นทางการใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่จากนั้นเราก็ย้ายกันมาที่ห้องคาราโอเกะที่เปิดรอิยู่ที่ด้านล่างของสวนอาหารแห่งเดียวกัน บรรยากาศภายในห้องคาราโอเกะดูจะคึกคักมากกว่าบรรยากาศงานเลี้ยงในช่วงแรกหลายประมาณอยู่ นักร้องสมัครเล่นหลายคนหมุนเวียนกันมาจับไมค์อวดน้ำเสียงที่มีคนในห้องนี้เท่านั้นที่มีโอกาศสัมผัส (ฮึ่ม......ช่างเสนาะหูเสียนี่กระไร) คนร้องคนเต้นงานนี้เรามีครบเลย(ผมหละคนหนึ่ง ฮ่า ๆ ๆร้องไม่เป็นเต้นลูกเดียว) จนเวลาล่วงเลย

นักร้องกิตติมศักดิ์ของทีม; ไม่ต้องจ้างมันมาเอง
เกือบ ๆ เที่ยงคืน ซึ่งเป็นไปตามประกาศคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ(คสช) งานเลี้ยงก็ถึงเวลาสิ้นสุดลง สมาชิกที่อยู่จนถึงนาทีสุดท้ายมีจำนวนทั้งสิ้นสิบคนเห็นจะได้ ค่ำนี้ผมต้องพาร่างอ้วน ๆ ของผมซ้อนท้ายวินมอเตอร์ไซค์กลับห้อง(เนื่องจากไม่ชอบนั่งรถที่มีหลังคาและกระจกปิดเพราะผมเมารถครับ ฮ่า ๆๆ) คืนนี้คงหลับสบายกันถ้วนหน้ากันเลยทีเดียว

เป็นไงกันบ้างครับสำหรับบันทึกของผมในวันนี้ 
อย่าลืมนะครับก่อนนอน บอกรักคนที่คุณรักด้วยนะ
ฝันดีทุกคนครับ