วันพุธที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2557

หอบความตื่นเต้นกลับบ้าน

มาถึงแต่ะเช้าตรู่เลย ที่นี่แหละเขาเรียกทางพาด ฮ่า ๆๆ

สำหรับคนไกลบ้านอย่างผมแล้ว รู้สึกตื่นเต้นทุกคร้้งเวลาจะกลับบ้าน

ผมว่าเป็นกันแทบทุกรายครับกับเรื่องความตื่นเต้นพรรค์นี้ ก็เราไม่ได้กลับไปเยี่ยมบ้านเสียนาน ยิ่งถ้าเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบการเดินทางอย่างผมแล้วจะกลับบ้านทีนึงก็เป็นปีหรือสองปี ในห้วงเวลาที่ผ่านไปย่อมมีสิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนแปลงตาม ชวนให้เราอดลุ้นไม่ได้ว่าจะมีอะไรบ้างที่เปลี่ยนไป อาการนี้ผมสังเกตได้จากตัวผมเองนะ ที่เวลากลับบ้านมักจะออกไปดูตามที่ต่าง ๆ ที่ครั้งเมื่อเรายังอาศัยอยู่ที่แห่งนั้น อยากรู้ว่ามันยังอยู่หรือไม่ยังไงประมาณนี้แหละครับ เจอลุง ๆ น้า ๆ ก็จะคอยสังเกตว่าท่านเป็นอยู่ยังไงแก่ลงมากไหม ไปเรื่อยต่างๆนาๆ ไม่รู้ว่าท่านผู้อ่านจะเป็นเหมือนผมไม่เปล่าอันนี้ก็ไม่ทราบนะ :)

ตอนเย็นหลังเลิกงานของวันที่ 31 ผมสะพายกระเป๋าที่จัดเตรียมไว้ออกจากออฟฟิศแล้วรีบโดยสารรถไฟฟ้า+รถไฟฟ้าใต้ดินมุ่งหน้าสู่หมอชิตสถานีจรวดทางเรียบที่ผมได้ซื้อตั๋วเอาไว้เพื่อเดินทางกลับบ้าน จำได้ว่าวันนนั้นคนแน่นไปทั่วทั้งหมอชิตเลย หายใจหายคอแทบไม่ได้แต่ยังดีที่ผมจองตั๋วเอาไว้การเดินทางกลับครั้งนี้ก็เลยยังไม่ถึงขั้นทุลักทุเล

เดินหาห้องน้ำฉี่แทบราดก็ยังไม่เจอ เย็นไว้ .. เย็นไว้

~ 05.30AM 
กลับถึงสามแยกหน้าธ.กรุงไทย ของ อ.กุมภวาปี (ภาษาท้องที่เรียกแถวนั้นว่า "ทางพาด" ซึ่งเรียกตามลักษณะของถนนไหญ่ที่มาบรรจบกันเป็นสามแยก) พอลงรถที่จุดนี้แล้วต้องเดินข้ามถนนไปอีกฟากเพื่อรอรถเข้าไปยังตัวเมือง ที่จริงมันก็เป็นเมืองทั้งสองที่นะ เพียงแต่ที่ตรงนี้เขาเรียกว่า "เมืองเก่า" และเป้าหมายของผมก็คือ "เมืองใหม่" ที่นั่นพอจะมีรถสองแถวแล่นเฉียดหมู่บ้านของผมอยู่บ้าง ไม่นานก็มีคุณพี่รถตู้เรียกผมขึ้นรถ ไม่ยักรู้ว่าผมจากบ้านไปนานเสียจนไม่รู้ว่าเขามีรถตู้มาให้บริการกันแล้ว ซึ่งผมจำได้ว่าครั้งว่าสุดที่ผมเคยมายืนรอรถกลับบ้านอยู่ตรงจุดนี้ ตอนนั้นยังมีแค่รถสองแถวสีแดง ๆ อย่างมากก็เป็นรถเมย์คันเก่า ๆ สายอุดร-วังสามหมอ อยู่เลย


~ 06.30AM 
รถตู้พาผมมาส่งที่ตลาดสดเมืองใหม่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมลงจากรถพลางหยิบเป้ขึ้นมาสะพายแล้วเตรียมตัวเดินไปยังจุดรอรถสองแถวเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้าน ขณะนั้นเดินอยู่ได้สักพักผมก็รู้สึกปวดปัสสาวะขึ้นมา ห้องน้ำสาธารณะแถวนั้นก็ดันติดประตูเหล็กไว้พอจะมีช่องอยู่นิดเดียวให้มุดเข้าไปได้ ผมยืนลังเลอยู่พักใหญ่ๆ และแล้วก็ตัดสินใจมุดช่องประตูเหล็กนั้นเข้าไปฉี่ สภาพตอนนั้นมอมแมมมาก เพราะผมเป็นคนตัวใหญ่กว่าจะค่อยๆคลานเข้าไปและต้องคลานออกมาอีกเรียกว่ามอมไม่น่าดูเลยครับ

เรื่องที่พอจะเป็นสีสรรอยู่บ้างก็เห็นจะมีเฉพาะเรื่องระหว่างการเดินทางกลับบ้านเท่านั้นแหละครับส่วนกลับบ้านแล้วกิจกรรมที่ผมทำก็ไม่ได้มีอะไรมาก ถึงบ้านแล้วก็นอนก่อนเลยอันดับแรก เพราะช่วงที่อยู่บนรถก็อย่างที่รู้กันครับ หลับ ๆ ตื่น ๆ ปะปนกันไป พอตื่นแล้วพี่สาวก็ทำกับข้าวกับปลาให้รับประทาน เสร็จแล้วก็ออกไปเดินเล่นข้างนอกตัวบ้านดูว่าต้นไม้ที่ปลูกอยู่ตรงโน้นตรงนี้ยังอยู่หรือเปล่า, ทักทายลุงๆป้าๆ บ้านใกล้เรือนเคียงที่เดินผ่านบ้านเราไปเรื่อย เรียกว่าวันนี้เป็นวันแห่งการเดินทางจริง ๆ ครับ

จำได้ว่าเมื่อก่อนสวนธรรมชาติมีต้นไม้เยอะกว่านี้นะ
แล้วแบบนี้ต่อไปเจ้าลิงทะโมนพวกนี้จะไปอยู่ที่ไหนล่ะ
ก็ต้นไม้น้อยลงทุกๆวัน
 

วันอาทิตย์ที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557

กางเกงตัวใหม่

วันนี้ออกมาหาซื้อกางเกง เพราะของเดิมมันเริ่มจะขาดๆ แล้ว ทนใส่ต่อไปไม่ไหวแล้วหละครับ วันนี้ผมมาไกลถึงแถวๆบิ๊กซีรัชดาเลย ได้กางเกงสองตัวแต่ติดที่ขามันชักจะยาวๆไปหน่อย จำได้ว่าแถวเซเว่นที่แยกสุทธิสารมีร้านรับตัดขากางเกงอยู่แถวนี้ก็เลยมาลุ้นดูว่าร้านเขาจะเปิดหรือเปล่า
วันนี้ถือว่าเป็นโชคของผม ร้านที่ว่าเขาเปิดพอดีซึ่งจำได้ว่าเขาไม่ค่อยจะเปิดวันเสาร์อาทิตย์สักเท่าไหร่ สมัยที่พักแถวๆนี้ผมแห้วมาหลายทีแล้ว ฮ่าๆๆๆ
คุณป้าช่างเย็บผ้าทำการวัดขากาเกงและทำเครื่องหมายเพื่อทำการตัด ตอนแรกคุณป้าบอกว่าให้ผมมารับตอนสามทุ่มที่ผมก็ต่อรองบวกกับอ้อนวอนคุณป้าให้เร่งมือหน่อยและแล้วคุณป้าก็บอกว่าอีกหนึ่งชั่วโมงให้ผมมารับกางเกงได้ ดีใจสุดขีดเลยจะได้ไม่ต้องรอนาน ตอนนี้ผมเดินข้ามมายังฝั่ง สน สุทธิสารเดินเข้ามาด้านในจะมีร้านกาแฟอยู่หนึ่งร้าน ตอนที่ผมพักแถวนี้ออกมานั่งบ่อยๆ บรรยากาศที่นี่ยังเหมือนเดิมครับ สบายๆ แต่ที่เปลี่ยนไปก็คือเมื่อผมดื่มกาแฟเสร็จแล้วผมต้องเดินออกไปขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินกลับแบริ่ง แทนที่จะนั่งวินกลับหอพัก ว่าแล้วผมก็นั่งรอเวลารับกางเกงที่ฝากคุณป้าตัดขาเอาไว้..ต่อไป

วันอังคารที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2557

เป็นไข้

ที่จริงก็มีอาการมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วหละ มันร้อนๆหนาวๆก็ทนถึงที่สุดแล้วคราวนี้คิดว่าไม่ไหวจริงๆก็เลยเดือดร้อนคุณหมอ
วันนี้มาโรงพยาบาลกล้วยน้ำไทแถวๆพระโขนง กรอกประวัตินั่งรออยู่พักใหญ่คุณพยาบาลก็เรียกไปชั่งน้ำหนักและวัดความดันเอ่อได้ยินแล้วใจคือไม่ดีเท่าเท้าไหร่คือความกันมันเริ่มจะไต่รุธกับขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นก็ได้เวลาพบคุณหมอดูซิคุณหมอจะว่าไงบ้าง
คุณหมอใช้เวลาตรวจไม่นานก็สั่งยาให้รับประทาน และสรุปอาการว่ามีไข้สูง คราวนี้ถึงมือคุณหมอแล้วคงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วหละนะ รอรับยาหน้าห้องยาและก็กลับบ้านได้เลย

พอถึงสถานีแบริ่งแล้วก็ออกมายืนเหม่อสักพัก ก่อนกลับห้อง

วันศุกร์ที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2557

วันเกิด

วันนี้เป็นสันเกิดของผมนะ แต่ที่จริงไม่ค่อยจะให้ความสำคัญกับวันนี้สักเท่าไหร่ แต่งตัวออกไปทำงานแต่เช้าเหมือนเคย และสุดท้ายก่อนเลิกงานเพื่อนๆที่ออฟฟิศก็มี surprise ให้งานนี้ผมถึงกับน้ำตาร่วงเลยทีเกี่ยว
เนื่องจากผมมีเพื่อนเยอะอยู่กันหลายกลุ่มพอเสร็จงานที่ออฟฟิศแล้วต้องรีบออกไปเจอเพื่อนกลุ่มต่างในสถานที่ทีแตกต่างกัน ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่มอบความสุขเล็กๆให้ผมได้กลับบ้านและนอนหลับฝันดี ขอความสุขอยู่กับทุกคนตลอดไปนะครับ

โดนแกล้งซะจนน้ำตาร่วงเลย
ชื่นชมเค้มวันเกิด

วันพุธที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2557

โทรศัพท์เครื่องใหม่

เมื่อค้นเดือนหลานสาวโทรมาบอกว่ามือถือเครื่องเดิมที่ส่งให้พังไปซะแล้วประจวบเหมาะพอดีกับร้านขายมือถือเข้าลดราคาค่าเครื่องก็เลยส่งเครื่องเดิมที่ใช้อยู่ให้หลานไปแล้วตัวเองก็ซื้อใหม่แต่ก็ไม่ได้ราคาแพงอะไรเพราะคิดเสมอว่าต้องเลือกต้องซื้อเครื่องที่เกินงบที่มี

วันนี้หลานส่งข้อความมาบอกว่าได้รับโทรศัพท์ที่ส่งให้แล้วแกคงจะดีใจไม่น้อย ผมเองก็รู้สึกดีที่รู้ว่าหลานตื่นเต้นกับมือถือที่ได้รับจากน้า ไม่รู้จะใช้เป็นหรือเปล่า วินโดวส์โฟนมันใช้ยากอยู่เหมือนกัน(ว่าจะโทรถามพรุ่งนี้)

ปล.ระหว่างเดินไปที่สถานีรถไฟฟ้าเจอดนตรีเปิดหมวกเล่นกีตาร์ผสานกับไวโอลินบรรเลงเพลงเพลงทะเลใจของคาราบาวได้เพราะมาก เลยควักสตางค์ให้เขาไป 100 รับว่าเป็นเงินจำนวนไม่น้อยสำหรับคนฐานะอย่างผม(พูดแล้วก็ขำ)

วันอาทิตย์ที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2557

นานแล้วใช่ไหม..

สวัสดีครับยังจำผมได้ไหม

ทิ้งช่วงไปนานเลยเนอะ กว่าผมจะรู้สึกตัวอีกทีก็ปล่อยให้สมุดบันทึกเล่มนี้ล่องลอยขาดการจดบันทึกเป็นเวลานานเกินสมควร ก็ใช่ว่าผมจะห่างหายไปเลยเสียทีเดียวผมยังคิดอยากจะเขียนเล่าเรื่องที่ผมได้เจอมาให้หลายคนได้อ่านกันเช่นเดิมเพียงแต่ว่าเรื่องราวมันเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่ไม่น่าจดจำ ทั้งด้านมุมมอง แนวคิดและแม้กระทั่งสภาพบรรยากาศที่ผมได้สัมผัสมันยากจะหยิบยกมาพูดให้คุณได้อ่าน

แต่ผมก็มีเรื่องจะเล่าให้อ่านนะดูข้างล่างนี้สิครับ

ที่หายไปเดือนที่แล้วผมใช้เวลาส่วนใหญ่ขลุกอยู่กับงานจนร่างกายเริ่มไม่ไหวทั้งเรื่องน้ำหนักที่เพิ่มขึ้น ตอนนี้ผมอ้วนเอามาก ๆ เลยนะ ในบทนี้ผมแนบรูปถ่ายมาด้วยไม่รู้จะดูได้หรือเปล่า พอดีวันศุกร์ที่ผ่านมาผมถ่ายรูปกับน้องที่ออฟฟิศหลังจากที่ผมไปออกกำลังกาย (แอพพลิเคชั่นใน Ipad น้องเขาถ่ายรูปแล้วออกมาโอเคทุกรูปเลยนะ นี่ถ้ามีสตางค์เหลือเก็บก็ว่าจะลองหามาใช้เหมือนกัน)

ส่วนตัวก็ยังสบายดีเช่นเคยครับช่วงนี้งานค่อนข้างเร่งหน่อยแล้วก็ยังมีเรียนภาษาที่ออฟฟิศด้ว แต่ก็จะพยายามเขียนบันทึกเอาไว้เป็นระยะ ๆ นะครับ

แล้วคุณล่ะครับเป็นไงบ้าง ทุกคนยังสบายดีอยู่ไหม ช่วงนี้หน้าฝนแล้วก็ต้องดูแลสุขภาพกันหน่อยนะเดี๋ยวจะไม่สบายเอา ยังไงอ่านจบแล้วก็อย่าลืมพักผ่อนมาก ๆ นะอย่าโหมงานและหาเวลาพักผ่อนด้วยล่ะ

ปล. วันนี้ผมมีโอกาสได้สละที่นั่งบนรถไฟฟ้าให้เด็กตัวน้อยๆนั่ง เป็นความรู้สึกที่ดีมาก ๆ ที่ได้ทำแบบนั้นอย่างน้อย ๆ เจ้าหนูคนนั้นก็ได้นั่งรถไฟเล่นแบบสบาย ๆ แหละเนอะ :)










วันอาทิตย์ที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2557

ย้ายออกจากสุทธิสาร

บ่ายวันนี้ผมออกเดินทางมายังหอพักเพื่อเก็บข้าวของรอบสุดท้ายไปยังหอพักแห่งใหม่ของผมซึ่งอยู่ห่างไกลกันพอสมควร ทว่าการเดินทางในปัจจุบันนั้นสะดวกสบายมากจนสามารถมองข้ามความห่างไกลไปได้

พอผมเดินทางมาถึงก็เริ่มเก็บของที่ยังเหลืออยู่จากที่ขนไปก่อนหน้านี้แล้ว ส่วนใหญ่จะเป็นของใช้จุกจิกที่ผมตั้งใจจะแจกจ่ายออกไปซะมากกว่า ไม่ว่าจะเป็นหม้อหุงข้าว แก้วน้ำ กระปุกเอนกประสงค์กระติกน้ำ ตัวผมเองก็ไม่อยากจะหอบไปด้วย ถ้าได้ทิ้งบ้างปล่อยไปบ้างก็คงจะพอลดความยุ่งเหยิงลงได้  ระหว่างที่เก็บของอยู่นั้นบรรยากาศเก่าๆก็ผุดขึ้นในหัวเป็นระยะราวกับว่ากำลังจะจากเพื่อนที่รู้จักกันมานานและบัดนี้กำลังจะลาห่างไป จับกลุ่มพูดคุยกัน ไม่รู้นานเพียงใดถึงจะได้เจอกันอีก  และเมื่อผมเห็นว่าผมได้รวบรวมสิ่งของที่จำเป็นต้องนำติดตัวไปครบถ้วนแล้ว ข้าวของเหล่านั้นก็ถูกจัดเข้าประเป๋าสัมภาระสีน้ำเงินเตรียมพร้อมไว้อยู่ก่อนแล้ว

จากนั้นผมนำกุญแจห้องไปคืนกับป้าคนดูแลห้องพักก่อนจะกลับขึ้นไปยังห้อง ยืนพิงประตูห้องคุยกับเพื่อนที่อยู่ห้องละแวกใกล้ๆ กันซึ่งก็ล้วนแต่เป็นรุ่นน้องที่เรียนจบจากสถาบันเดียวกัน เมื่อได้เวลาสมควรผมก็เดินทางออกมาเล่นที่ร้านเสื้อของเจ้านนท์ แวะมารับของที่ลืมไว้หลายหนมากๆ ความขี้ลืมของผมใครๆก็รู้จักกันดีอยู่แล้วหละครับ ฮ่าๆๆ
พอดีลืมสร้อยพระไว้ที่ห้องไอ้นนท์
กว่าจะได้กลับมา ต่างฝ่ายต่างลืม ฮาๆๆ

ส้มตำหมดแล้วก็ซดเบียร์ต่อ แต่ไม่เมานะ
นิดเดียวเอง

ความรู้สึกที่น่าประทับใจของผมสำหรับวันนี้ก็คงจะเป็นเรื่องที่ผมได้ทบทวนระหว่างเก็บของในห้องและการที่ได้พบปะกับน้องๆก่อนจะย้ายไปอยู่ที่ที่ยังไม่ค่อยจะคุ้นชินเพื่อนๆที่อยู่ห้องใกล้ๆกันหน้าตาเปลี่ยนไป และวันนี้ซื้อส้มตำไปกินที่ร้านเจ้านนท์ด้วย ตบท้ายด้วยเบียร์อีก 1 ขวดก่อนจะกลับห้อง วันนี้หลับสบายเลยครับ :) ...zzZ

วันจันทร์ที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2557

เหมือนใจจะเริ่มล้า

ช่วงนี้จิตใจของผมมันกระสับกระส่ายกว่าช่วงที่ผ่านมา เมื่อเจอปัญหาต่าง ๆ รุมเร้าเข้ามา ผมได้แต่ตั้งสติเพื่อเตรียมรับมือ ประหนึ่งผมในตอนนี้เป็นนักม่วยที่ "เมาหมัด" มีเรื่องราวต่าง ๆ ให้ได้คิดอยู่ทุกวัน บางทีผมก็คิดว่าตัวเองไม่เอาถ่าน และคิดว่าตัวเองยังไม่ได้พยายามไปให้ถึงเป้าหมายมากพอ

คืนนี้ผมยังข่มตาให้หลับไม่ลง คิดถึงอนาคตของตัวเอง , ของครอบครัว นี่ก็จะผ่านไปอีกปีแล้วซึ่งผมไม่อยากจะใช้ชีวิตแบบขอผ่านไปวัน ๆ นั่นไม่ใช่จุดประสงค์หลักของผมได้แต่คิดว่าจะทำยังไงให้เรามีคุณค่ามากกว่าที่เป็นอยู่ ที่ผมคิดแบบนี้ใช่ว่าผมจะหมดศรัทธาในตัวเองนะครับแต่ทำไมวันนี้ผมช่างเหนื่อยล้าเหลือเกิน

ตามประสาคนไกลบ้านอย่างผมเวลาที่เหนื่อยล้าก็ได้แต่เปิดคอมฯ ดูรูปครอบครัว รูปเพื่อน ๆ และรูปคนพิเศษของผม เห็นใบหน้าของคนเหล่านี้แล้วทำให้ผมมีกำลังใจรับมือกับเรื่องราวและปัญหาที่จะประดังเข้ามาใส่ผมในวันพรุ่งนี้

คนอยู่ทางนี้ก็ได้แต่หวังว่า "คนที่อยู่ไกล" ยังอยู่ดีและผมจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังแน่นอนครับสัญญา

กลับไปทำไรช่วยที่บ้านมา ภาพนี้ถ่ายไว้นานแล้ว


ทายซิว่าผมคิดอะไรอยู่
ภาพนี้ไอ้ต้อมถ่ายให้ที่ท่าเรือข้างสนามหลวง

งานเลี้ยงว่าที่บัณทิตวิทย์คอมฯ
เพื่อน ๆ เขาจบไปก่อนส่วนผมก็ตามไปติด ๆ
เจ้าแบงค์ หลานชายตัวแสบ
ภาพความทรงจำในวันที่ตัวเองได้เป็นบัณทิต
ภาพนี้พี่อิ๋วถ่ายให้ด้วยกล้องมือถือ NOKIA

มุมหลุด ๆ ของผม พี่บ๊อบบี้ถ่ายไว้







วันศุกร์ที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2557

ออกไปดูหนังจนได้

~11AM 


น้องนนท์โทรมาปลุกและชวนผมไปดูหนังตามที่ได้นัดกันไว้เมื่อวาน(ที่ไปแล้วไม่ได้ดู) ที่เมเจอร์รัชโยธิน เป็นระบบ 4 มิติ (Digital 4DX) เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสกับการดูหนังแบบนี้ มีทั้งภาพเสียงและสัมผัสอื่น ๆ เช่นการสั่นสะเทือนน้ำลมและกลิ่น หนังก็สนุกดีนะ แต่ตอนจบดันคล้าย ๆ กับว่าหนังมันพึ่งเริ่มเรื่องทำให้รู้สึกว่าหนังเรื่องนี้จบเร็วทั้งที่ความยาวของมันเกือบ 3ชั่วโมงและจากหนังเรื่องนี้ผมได้ข้อคิดที่แฝงมาด้วยประมาณนี้ครับ

  • มนุษย์กับสัตว์(เช่นวานร) ก็มีทั้งดีและไม่ดีเช่นกัน
  • หากเกิดสงครามขึ้นจะมีสักกี่ชีวิตที่ต้องสูญเสีย
  • ทางรอดที่ดีกว่าคือการสร้างมิตรภาพ

~ 03PM
ดูหนังเสร็จผมก็แวะมาดื่มกาแฟที่ร้านใน ส.น. ร้านเดิม เพราะยังไม่อยากจะกลับห้อง(อยากให้ตัวเองได้เจอแสงแดดนาน ๆ ฮ่า ๆๆ) นั่งจิบกาแฟไปดูนั่นดูนี่ไปเพลิน ได้สักพักผมจึงกลับเข้าที่พัก ทำให้วันนี้ยังพอมีกิจกรรมบ้าง ช่วงนี้ไม่อยากจะอยู่ห้องเฉย ๆ ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน ส่วนพรุ่งนี้ผมว่าจะแวะไปดูห้องใหม่ที่จะย้ายไปอยู่ตอนสิ้นเดือนนี้สักหน่อย น้องที่รู้จักกันโทรมาบอกว่าห้องพร้อมอยู่แล้ว แปลกเนอะเวลาผมจะย้ายห้องทีไรมันรู้สึกตื่นเต้นทุกที ถึงตอนนั้นเดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟังอีกทีนะ :)

~11PM
นั่งฟังเพลงเลิน ๆ พลางเล่นมือถือไป บังเอิญเจอภาพที่ถ่ายเก็บไว้ น่าจะเป็นแถว ๆ ตึกที่ทำงาน เดี๋ยวขอแปะไว้ในบทนี้เลยก็แล้วกัน (ที่จริงแอบโพสต์ลงเฟสบุ๊กไปแล้วหละ ฮ่า ๆๆ) โดยใช้คำบรรยายประกอบตามที่อยู่ใต้ภาพ (ลองอ่านดูนะ)
รุ่งอรุณแห่งวิถีกรุง คืนวันสั้นนัก ทว่าความทรงจำยิ่งยาวนาน


ว่าจะไปดูหนัง กลับได้เสื้อมาซะงั้น

~08PM

พรุ่งนี้เป็นวันหยุดของบริษัททำให้วันนี้ทุกคนแยกย้ายกันกลับเร็วกว่าทุก ๆ วัน ... ส่วนผมก็แวะกินข้าวที่ห้างฟอร์จูนจากนั้นกะว่าจะกลับเข้าที่พักแต่ น้องนนท์(รุ่นน้องที่เปิดร้านเสื้อ) โทรมาชวนไปดูหนังเรื่องเกี่ยวกับลิงอะไรสักเรื่องนี่แหละผมก็จำไม่ได้ ซึ่งส่วนตัวก็สนใจอยู่พอดี แต่เสียดายพวกเราไปกันช้าจนตั๋วที่เป็น 4DX ถูกขายจนหมดแล้ว สรุปว่าวั้นนี้อดดูหนังครับ จากนั้นเจ้านนท์ก็ชวนเดินตลาดที่อยู่ข้าง ๆ ห้าง มารู้ชื่อเรียกตลาดแห่งนั้นภายหลังว่าตลาดอินดี้@เมเจอร์รัชโยธิน. 


บรรยากาศดีใช้ได้เลยนะ ว่าง ๆ ลองมาเดินเล่นดูสิ


ส่วนมากในตลาดจะเป็นร้านขายเสื้อผ้า ทั้งเสื้อผ้าหญิงและชายมีแต่ตัวงาม ๆ ทั้งนั้นเห็นแล้วอยากจะซื้อไปซะหมดทุกร้านเลย ทีแรกว่าจะไปซื้ออยู่แล้ว กะว่าจะเดินเล่น ๆ เท่านั้นแต่เจอร้านเสื้อยืดร้านแรกเท่านั้นแหละผมเดินปรี่เข้าไปหยุดที่ในร้านเลย เสื้อยืดสีขาวตัวนั้นทำให้ผมต้องยอมควักสตางค์ออกมาซื้อจนได้ แต่ผมก็ความสุขนะเพราะนาน ๆ ทีจะได้ซื้อเสื้อผ้าและนาน ๆ ทีจะได้เจอเสื้อผ้าตัวที่ผมชอบ 

วันศุกร์ที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2557

ห้องเสื้อเสี่ยนนท์

~06PM
พอสิ้นเสียงแอร์รวมของตึกซึ่งบอกเป็นนัยว่าเวลางานได้สิ้นสุดลงแล้ว ผมและเพื่อนๆกลุ่มเดิมต่างชวนกันกลับ ….แต่ละคนคงมีจุดหมายของตนแตกต่างกัน คนหนึ่งจะไปขนผลไม้ อีกคนจะไปเลือกซื้อของตกแต่งร้านที่เปิดใหม่ และจุดหมายของผมเป็นห้องเสื้อเล็กๆแต่มีชื่อเสียงถือว่าเป็นที่รู้จักของนักช้อปแถวนี้อยู่มากพอประมาณ ร้านตั้งอยู่ไม่ไกลจากห้างสรรพสินค้าย่านรัชดานี่เองครับเดินทางสะดวกมาก
วันนี้ภาพเดิม ๆ ที่เดินผ่านทุกวัน
แต่วันนี้ทำไมมันรู้สึกสบายใจมากกว่าวันอื่น ๆ นะ

~07PM
ในยามย่ำค่ำของถนนคนเดินแห่งนี้มักจะคับคั่งไปด้วยผู้ที่แวะมาเลือกซื้อสินค้า ส่วนร้านค้าก็เยอะไม่แพ้กันเลยครับบรรดาพ่อค้าแม่ค้าแต่ละร้านก็ตั้งใจประกอบสัมมาชีพกันอย่างขยันขันแข็ง ส่วนผมก็เดินโอ้เอ้ชมร้านนั้นร้านนี้ไปเรื่อย  ๆ กระทั่งถึงร้านของรุ่นน้องที่ตั้งอยู่ด้านใน(เกือบในสุด)  จากนั้น “เสี่ยนนท์” เจ้าของร้านขันอาสาออกไปหาซื้อของกินและได้ฝากให้ผมดูแลในระหว่างนี้พร้อมบอกราคาของเสื้อแต่ละแบบผมก็จำได้มั่งไม่ได้มั่งก็ผมนึกว่าจะไปแป๊บเดียวนี่ครับ ฮ่า ๆๆ

นาน ๆ ได้แวะไปเยี่ยมที ได้ข่าวว่าขายดีก็ดีใจแทนเจ้าของร้าน

วันอาทิตย์ที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2557

ตุ๊กแกหลังห้อง


หนวดเคราเริ่มยาวสมควรแก่การโกนแล้ว ในตอนเช้ายองวันนี้ผมจึงออกไปหาซื้อใบมีโกนเพื่อกำจัดหนวดเคราอันรุงรังบนใบหน้าสักหน่อย(เผื่อจะดูดี) ขากลับก็ไม่ลืมที่จะแวะร้านกาแฟเจ้าประจำ วันนี้ลูกค้าในร้านดูบางตาด้านหน้าของร้านยังเหลือที่นั่งอีกแยะนั่งจิบกาแฟที่ร้านอยู่พักใหญ่ก็กลับเข้าเคหสถาน
วันนี้ลูกค้าในร้านดูบางตา
ด้านหน้าของร้านยังเหลือที่นั่งอีกแยะ


ตอนเย็นของวันนี้ฝนตกค่อนข้างหนัก ก็ดีเหมือนกันบรรยากาศจะได้เย็นลงซะบ้าง และโชคดีของผมอีกอย่างก็คือผมซักผ้าไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้คงไม่มีเสื้อผ้าจะใส่ไปทำงาน

ด้วยความที่ชอบฝนผมเปิดม่านหลังห้องเพื่อชื่นชมสายฝนที่ระเบียงติดลูกกรงหลังห้องอย่างไม่ลังเล และสายฝนนั่นก็ไม่ทำให้ผมผิดหวัง เสียงลมอื้ออึงเมื่อพัดลอดผ่านสิ่งกีดขวางสลับกับเสียงเม็ดฝนกระเซ็นเมื่อกระทบกับวัตถุเบื้องล่าง บรรยากาศแบบนี้ถ้าได้เบียร์เย็น ๆ สักขวดมาเติมท่วงทำนองแห่งธรรมชาติก็คงจะลงตัวไปเสียทุกอย่าง

เศษถุงพลาสติกหลังห้องเริ่มลอยยามต้องลมแรงผมจึงรีบเก็บเจ้าถุงพวกนั้นเก็บไว้ให้เป็นระเบียบระหว่างที่เงยหน้าขึ้นเพือจะเอาถุงไปสอดเก็บไว้ที่ใต้แอร์ก็พลันเจอกับเจ้าตุ๊กแกตัวเบ้ง ขนาดของมันดูใหญ่และมีขาที่เรียวยาว จัดว่าเป็นรูปทรงของตุ๊กแกที่ดูแปลกตาสำหรับผม

ไม่รู้ว่าตุ๊กแกมันกระโดดได้หรือเปล่านะ
แต่ขอถ่ายไกล ๆ แบบนี้หละ :)

ตุ๊กแกเป็นสัตว์ที่ผมไม่ชอบจะเข้าใกล้เพราะตีนที่เหนียวหนึบผมเลยได้แต่เลื่อนประตูกระจกปิดกั้นให้เกิดการแบ่งพื้นที่ระหว่างผมกับเจ้าตุ๊กแกนั่น และผมก็นั่งมองสายฝนของผมต่อไป และจากนั้นไม่นานผมก็ได้เห็นการกิจกรรมหนึ่งแห่งการดำรงชีพของชีวิตเล็ก ๆ เจ้าตุ๊กแกคลานต้วมเตี้ยมออกไปด้านนอกประหนึ่งจะออกไปชื่นชมสายฝนเป็นเพื่อนผม มันหยุดตรงที่เม็ดฝนตกลงมาแล้วแลบลิ้นออกมารองน้ำฝนเม็ดเล็ก ๆ มันทำแบบนี้หลายครั้งจึงทำให้ผมดูออกว่ามันกำลังดื่มน้ำ ไม่น่าเชื่อนะครับว่าหน้าฝนคราวนี้จะมอบบรรยากาศดี ๆ หลาย ๆ อย่างให้กับผม เมื่อได้สัมผัสกับบรรยากาศดิบๆ แบบนี้แล้วผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก 

วันเสาร์ที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2557

ท่องเที่ยวหน้าฝน - ธรรมชาติที่วังเวียง (สปป. ลาว)


วั้นนี้ฝนตกปรอยๆแต่เช้าเลย แต่ก็บรรยากาศดีอีกแบบนะ วิวหลังห้องเป็นภูเขาและลำธารใกล้ภูเขามีกลุ่มไอน้ำลอยตัดผ่าน ดูแล้วก็คงเรียกว่าแดนสวรรค์ได้อย่างไม่ต้องลังเลอะไร หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จฝนก็หยุดพอดีเลย และแล้วก็ได้เวลาออกไปเที่ยวชมความงามของธรรมชาติที่รอให้พวกเราได้ยลกันแล้วหละครับ

ได้เวลาออกไปเที่ยวกันแล้ว


เราได้ว่าจ้างรถกระบะติดหลังคาคันเล็กพาไปยังที่ต่างๆแบบเมาจ่ายทั้งวันในราคา 1000 บาทซึ่งราคานี้ถือว่าสมเหตุสมผลครับเริ่มจากถ้ำปูคำ(แปลเป็นไทยว่าปูสีทอง) 

เส้นทางสู่สถานที่ท่องเที่ยวหลัก ๆ ของที่นี่ค่อนข้างขรุขระไปสักหน่อย จากที่พนักงานในโรงแรมบอกไว้ว่า 2 กโลเตรมันอาจดูเหมือนว่ายาวไกลกว่านั้นแต่มันก็ถูกชดเชยด้วยบรรยากาศสองริมถนน พอนั่งรถไปได้ระยะหนึ่งพี่คนขับต้องหยุดรถเติมน้ำกลั่นทำใหพวกเราได้แวะเก็บบรรยากาศขณะเดินทางไปพลางๆด้วย

สมาชิกในก๊วนลงไปถ่ายภาพขณะพี่คนขับกำลังเติมน้ำกลั่นให้รถ
ท้องนาของชาวบ้าน อยู่ติดภูเขาซะด้วย น่าอิจฉาจัง


ถ้ำปูคำ

พวกเรามาถึงจุดหมายแรกคือถ้ำปูคำงานนี้ต้องปีนป่ายขึ้นไปยังด้านบน แค่ทางขึ้นพวกเราก็ปีนขึ้นจนแทบจะหมดแรงในถ้ำนี้ไม่ได้ดูอะไรมากครับ เดินๆในนั้นหามุมถ่ายภาพแล้วก็กลับลงมาที่ด้านล่างซึ่งมีบลูลากูนอยู่ใกล้ๆ บลูลากูน(blue lagoon)มีพื้นที่ไม่มาก มันเป็นธารน้ำเล็กๆแต่เด็กแถวนั้นบอกว่าลึกถึงห้าเมตรและน้ำใสมากจนเป็นสีเขียวมรกตเลยแหละ

กำลังขึ้นไปยังตัวถ้ำแรก ๆ ก็เดินสบายแต่สักพักต้องปีนขึ้นไป

ในถ้ำมีน้ำที่ย้อยลงมาจากด้านบนด้วย
อยู่เงียบ ๆ ฟังเสียงน้ำกระทบพื้น ได้บรรยากาศสุด ๆ

เดินดูรอบ ๆ ด้านในแล้วก็มองดูรอบ ๆ ถ้ำ


บลูลากูน


ผมตัดสินใจลงเล่นน้ำทั้งที่ว่ายน้ำไม่ค่อยจะเป็นแต่ก็สนุกดี ได้กระโดดลงมาจากต้นไม้ที่มีกิ่งยื่นออกมาตรงลำธารก็ดีไปอีกแบบนะนานๆที่จะได้ทำตัวเหมือนเด็กเวลาแอบผู้ปกครองไปเล่นน้ำนอกจากพวกเราแล้วต้นไม้ต้นนี้ยังไดรับความนิยมจากนักท่องเที่ยวกลุ่มอื่นๆด้วย เสร็จแล้วพวกเราก็ขึ้นรถคันเดิมต่อไปยังถ้ำจัง 



แค่เห็นน้ำก็ตื่นเต้นแล้ว!!

หลายที่มาจะต้องลองกระโดดน้ำครับ ใสและเย็นดีจริง ๆ



ถ้ำจัง

นั่งรถพักเดียวก็ถึงดีหน่อยที่ถ้ำนี้มีบันไดคอนกรีตให้เราเดินได้อย่างสบายๆแต่ถึงกระนั้นก็ตามที ระยะทางมันก็ยังจัดว่ายาวไกลอยู่ดี เราทุกคนต้องเหนื่อยกันอีกรอบเดินขึ้้นบันไดที่สูงชันนั้น

เดินกันขาลางเลยทีเดียว

พอไปถึงด้านบนผมใช้บริการช่างภาพถ่ายภาพเก็บไว้สักหน่อย ที่จริงพวกเราก็มีกล้องเหมือนกันนะ แต่ด้วยความที่อยากจะอุดหนุนการท่องเที่ยวของที่นี่เป็นเหตุผลที่ไม่ใช้กล้องตัวเองด้านในของถ้านี้ถือว่าสวยมาก ๆ ในถ้ำมีการติดไฟนำทางเพื่ออำนวยความสะดวกในการมองเห็นด้วย 

แสงของหลอดไฟกระทบกับผนังถ้ำ
มันทำให้บรรยากาศภายในถ้ำมีสีสันขึ้นมามากเลยครับ
จากนั้นจึงปิดท้ายด้วยการรับประทานอาหารเย็นและพวกเราขอให้คุณพี่คนขับพาเราไปซื้อตั๋วรถบัสจากนั้นก็จ่ายเงินแกที่หน้าร้านจำหน่ายตั๋วพี่เขาใจดีมากๆ

วันศุกร์ที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2557

ท่องเที่ยวหน้าฝน - เดินทางไปวังเวียง (สปป. ลาว)

วันนี้ผมมีนัดกับเพื่อนๆตอนตีห้าคือทุกคนไปเจอกันที่สนามบินดอนเมืองและขึ้นเครื่องตอนตีห้าสี่สิบ เช้านี้ผมต้องเร่งรีบกว่าทุกวัน เพราะผมตื่นเอาตอนตีสี่ครึ่งและยังเหลือของใช้บางอย่างที่ต้องเตรียม ทำให้ต้องทำหลายอย่างไปพร้อมกัน วุ่นวายน่าดูเลยทีเดียว แต่แล้วผมก็มาถึงสนามบินได้ทันเวลา



เช้านี้ที่ กทม.ท้องฟ้าดูไม่มืดครึ้มเท่าไหร่ซึ่งต่างจากอุดรที่มีฝนตกรอพวกเราอยู่ก่อนแล้ว และพอเคริ่องกำลังเครื่องมาลงอุดร สายการบินนกแอร์พูดภาษาท้องถิ่น(อีสาน) ด้วย น่ารักมาก




ลงจากเครื่องเสร็จก็เก็บสัมภาระขึ้นรถต่อรถที่จะไปวังเวียงที่จ.หนองคายซึ่งที่จริงในเวลาที่พวกเราถึงอุดรนั้นน่าจะยังมีรถอุดรฯ-วังเวียงเหลืออยู่ แต่เนื่องจากพวกเราเองก็ไม่แน่ใจเรื่องเวลาของรถจึงตกลงกันว่าไปรอที่หนองคายดีกว่าเพื่อความชัวร์ ~ ~ โดนค่ารถไปอีกคนละ 200 270บาท

พอถึงสถานีขนส่งหนองคายพวกเรายังพอมีเวลาที่จะแวะกินข้าวเช้าในตลาดใกล้กับขนส่งหนองคายระหว่างรอรถไปวังเวียงรถเที่ยวต่อไปออกเวลา 10:00 ใช้เวลานั่งรอนานพอสมควร เดี๋ยวต้องไปแวะที่ด่านฝั่งลาวอีกเพื่อตรวจหนังสือเดินทาง



ถึงเลวาขึ้นรถยอมรับเลยนะว่าต่างจากที่คิดไว้เยอะมากนึกว่าจะเป็นรถบัสขนาดใหญ่ที่ดูแข็งแรงซะอีก แต่รถคันนี้มันช่างดูกะปุ๊กลุกบอบบางเสียนี่กระไร

ผมนั่งอยู่ท้ายสุดพอดีและที่เก็บสัมภาระก็อยู่ด้านหลังผมนี่เอง บางคนอาจมองว่าไม่สะดวกหรือบริการดูไม่สมราคาและอื่นๆ แต่ถ้ามองในมุมของการเดินทางและผจญภัยแล้ว ราคานี้ถือว่าสมเหตุสมผลพอสมควรนะครับ
เก็บกันแบบง่ายๆ เรียงตัวกันแบบมีศิลปะ
เส้นทางสู่วังเวียงดูคดเคี้ยวและมากด้วยหลุมและบ่อซึ่งเป็นอุปสรรคต่อการเดินรถอยู่บ้าง แต่ผมว่าบรรยากาศสองข้างทางมันดึงความสนใจของผมไปจากสภาพพื้นถนนเสียจนหมดแล้วหละครับตอนนี้
ระหว่างการเดินทางเราจะเห็นภูเขาสลับกับป่าไม้อยู่เป็นระยะ ทริปนี้ไม่มีเสียงเพลง มีเพยงเสียงล้อรถที่สัมผัสกับดินโคลนที่ชุ่มน้ำบรรเลงประกอบฉากแห่งธรรมชาติที่สวยงามนี้เท่านั้น ผมว่าบรรยากาศแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆเลยนะ

หญิงชาวลาวเดินทางกลับจากไทยมาลงที่หมู่บ้านเล็กๆ
พร้อมกับเด็กๆเห็นแล้วรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

ใช้เวลาพักใหญ่กว่าพวกเราจะเดินทางมาถึงวังเวียง ซึ่งก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้วเรายังพอมีเวลานิดหน่อยออกไปเดินเล่นที่ในหมู่บ้านและหาของกินและผมก็ไม่ลืมที่จะบันทึกภาพสวย ๆ เอาไว้ด้วยอีกเช่นเคย
ภาพวิวภูเขาท่ามกลางฟ้าหลังฝน
ที่มองจากระเบียงหลังห้องพัก


ปั่นจักรยานไปหยุดอยู่ที "ขัว" (หรือสะพาน)
 แม่น้ำและภูเขาช่างเข้ากันดีเหลือเกิน

บรรยากาศที่นี่สบาย ๆ คุ้มค่ากับการเดินทางจริง ๆครับ