วันพุธที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2557

หอบความตื่นเต้นกลับบ้าน

มาถึงแต่ะเช้าตรู่เลย ที่นี่แหละเขาเรียกทางพาด ฮ่า ๆๆ

สำหรับคนไกลบ้านอย่างผมแล้ว รู้สึกตื่นเต้นทุกคร้้งเวลาจะกลับบ้าน

ผมว่าเป็นกันแทบทุกรายครับกับเรื่องความตื่นเต้นพรรค์นี้ ก็เราไม่ได้กลับไปเยี่ยมบ้านเสียนาน ยิ่งถ้าเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบการเดินทางอย่างผมแล้วจะกลับบ้านทีนึงก็เป็นปีหรือสองปี ในห้วงเวลาที่ผ่านไปย่อมมีสิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนแปลงตาม ชวนให้เราอดลุ้นไม่ได้ว่าจะมีอะไรบ้างที่เปลี่ยนไป อาการนี้ผมสังเกตได้จากตัวผมเองนะ ที่เวลากลับบ้านมักจะออกไปดูตามที่ต่าง ๆ ที่ครั้งเมื่อเรายังอาศัยอยู่ที่แห่งนั้น อยากรู้ว่ามันยังอยู่หรือไม่ยังไงประมาณนี้แหละครับ เจอลุง ๆ น้า ๆ ก็จะคอยสังเกตว่าท่านเป็นอยู่ยังไงแก่ลงมากไหม ไปเรื่อยต่างๆนาๆ ไม่รู้ว่าท่านผู้อ่านจะเป็นเหมือนผมไม่เปล่าอันนี้ก็ไม่ทราบนะ :)

ตอนเย็นหลังเลิกงานของวันที่ 31 ผมสะพายกระเป๋าที่จัดเตรียมไว้ออกจากออฟฟิศแล้วรีบโดยสารรถไฟฟ้า+รถไฟฟ้าใต้ดินมุ่งหน้าสู่หมอชิตสถานีจรวดทางเรียบที่ผมได้ซื้อตั๋วเอาไว้เพื่อเดินทางกลับบ้าน จำได้ว่าวันนนั้นคนแน่นไปทั่วทั้งหมอชิตเลย หายใจหายคอแทบไม่ได้แต่ยังดีที่ผมจองตั๋วเอาไว้การเดินทางกลับครั้งนี้ก็เลยยังไม่ถึงขั้นทุลักทุเล

เดินหาห้องน้ำฉี่แทบราดก็ยังไม่เจอ เย็นไว้ .. เย็นไว้

~ 05.30AM 
กลับถึงสามแยกหน้าธ.กรุงไทย ของ อ.กุมภวาปี (ภาษาท้องที่เรียกแถวนั้นว่า "ทางพาด" ซึ่งเรียกตามลักษณะของถนนไหญ่ที่มาบรรจบกันเป็นสามแยก) พอลงรถที่จุดนี้แล้วต้องเดินข้ามถนนไปอีกฟากเพื่อรอรถเข้าไปยังตัวเมือง ที่จริงมันก็เป็นเมืองทั้งสองที่นะ เพียงแต่ที่ตรงนี้เขาเรียกว่า "เมืองเก่า" และเป้าหมายของผมก็คือ "เมืองใหม่" ที่นั่นพอจะมีรถสองแถวแล่นเฉียดหมู่บ้านของผมอยู่บ้าง ไม่นานก็มีคุณพี่รถตู้เรียกผมขึ้นรถ ไม่ยักรู้ว่าผมจากบ้านไปนานเสียจนไม่รู้ว่าเขามีรถตู้มาให้บริการกันแล้ว ซึ่งผมจำได้ว่าครั้งว่าสุดที่ผมเคยมายืนรอรถกลับบ้านอยู่ตรงจุดนี้ ตอนนั้นยังมีแค่รถสองแถวสีแดง ๆ อย่างมากก็เป็นรถเมย์คันเก่า ๆ สายอุดร-วังสามหมอ อยู่เลย


~ 06.30AM 
รถตู้พาผมมาส่งที่ตลาดสดเมืองใหม่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมลงจากรถพลางหยิบเป้ขึ้นมาสะพายแล้วเตรียมตัวเดินไปยังจุดรอรถสองแถวเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้าน ขณะนั้นเดินอยู่ได้สักพักผมก็รู้สึกปวดปัสสาวะขึ้นมา ห้องน้ำสาธารณะแถวนั้นก็ดันติดประตูเหล็กไว้พอจะมีช่องอยู่นิดเดียวให้มุดเข้าไปได้ ผมยืนลังเลอยู่พักใหญ่ๆ และแล้วก็ตัดสินใจมุดช่องประตูเหล็กนั้นเข้าไปฉี่ สภาพตอนนั้นมอมแมมมาก เพราะผมเป็นคนตัวใหญ่กว่าจะค่อยๆคลานเข้าไปและต้องคลานออกมาอีกเรียกว่ามอมไม่น่าดูเลยครับ

เรื่องที่พอจะเป็นสีสรรอยู่บ้างก็เห็นจะมีเฉพาะเรื่องระหว่างการเดินทางกลับบ้านเท่านั้นแหละครับส่วนกลับบ้านแล้วกิจกรรมที่ผมทำก็ไม่ได้มีอะไรมาก ถึงบ้านแล้วก็นอนก่อนเลยอันดับแรก เพราะช่วงที่อยู่บนรถก็อย่างที่รู้กันครับ หลับ ๆ ตื่น ๆ ปะปนกันไป พอตื่นแล้วพี่สาวก็ทำกับข้าวกับปลาให้รับประทาน เสร็จแล้วก็ออกไปเดินเล่นข้างนอกตัวบ้านดูว่าต้นไม้ที่ปลูกอยู่ตรงโน้นตรงนี้ยังอยู่หรือเปล่า, ทักทายลุงๆป้าๆ บ้านใกล้เรือนเคียงที่เดินผ่านบ้านเราไปเรื่อย เรียกว่าวันนี้เป็นวันแห่งการเดินทางจริง ๆ ครับ

จำได้ว่าเมื่อก่อนสวนธรรมชาติมีต้นไม้เยอะกว่านี้นะ
แล้วแบบนี้ต่อไปเจ้าลิงทะโมนพวกนี้จะไปอยู่ที่ไหนล่ะ
ก็ต้นไม้น้อยลงทุกๆวัน