ในวันหยุดแบบนี้ผมยังตื่นสายเหมือนเคย จึงทำให้กิจวัตรต่างพลอยที่จะสายไปด้วย ทั้งข้าวเช้าและข้าวเที่ยงก็ทานมันเวลาเดียวกันเลยนี่แหละ สะดวกดี จากนั้นก็เดินไปตามจุดต่าง ๆ ของห้างเพื่อทำธุระตามแผนที่ได้เตรียมไว้แล้วจากนั้นก็เดินทางกลับ ซึ่งก็เหมือนจะไม่มีอะไร ตอนนั้นคิดในใจว่า "ทำไมชีวิตเรามันจืดชืดได้ถึงขนาดนี้กันนะ?" ณ ที่นี้ขอบอกไว้ก่อนนะครับว่าผมเป็นพวก บ้าดีเดือดชอบสร้างแรงบรรดาลใจให้ตัวเอง(และบางทีก็รวมถึงคนอื่นด้วย) มันเหมือนไม่มีอะไรที่น่าจดจำเอาซะเลย แต่แล้วบรรยกาศน่ารัก ๆ ก็เกิดขึ้นครับ
ผมเดินจากสถานีปลายทางของรถไฟฟ้าใต้ดิน จากนั้นก็เดินตรงเข้าหาร้านกาแฟเจ้าประจำอย่างไร้สติ(ทุกทีเลยเวลานึกถึงของกิน)เมื่อถึงร้านผมก็สั่งกาแฟสูตรเดิมที่ชอบสั่งอยู่บ่อย ๆ อากาศออกจะอบอ้าวไปหน่อยแต่ก็ยังพอมีลมโชยเบา ๆ พอให้รู้สึกดีอยู่บ้างอากาศยามนี้ก็ถือว่าดีอยู่ไม่น้อยเลย กอร์ปกับเป็นลานกว้างใช้ได้เลย แถวนั้นจึงมีเด็ก ๆ ตัวกะเปี๊ยกมาปั่นจักรยานและเล่นกีฬาอยู่จำนวนไม่น้อย
~ 05PM
ระหว่างที่นั่งทานกาแฟปั่นแก้วโปรดอยู่นั้นก็ได้เสวนากับพ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นตามประสาของคนอธยาศัยดีทีเดียวแล้วก็หันกลับมาทานกาแฟต่อมือก็แตะหน้าจอโทรศัพท์ดู stataus ของเพื่อน ๆ ในเฟสบุคต่อ สักพักผมก็ได้ยินเสียงแจ้ว ๆ อยู่ข้างหลังผมซึ่งเป็นจุดจอดรถเข็นขายใส้กรอก ผมก็หันหน้าไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นก็เห็นเด็กกลุ่มหนึ่งมุงกันอยู่ที่ตัวรถเข็นนั้นและมีคุณพี่ผู้ชายยืนรอซื้อใส้กรอก เด็กคนหนึ่งก็พยายามเลือกใส้กรอกให้ลูกค้าอีกคนก็เตรียมผักพลางบ่นให้พ่อค้าตัวจริงว่าหายไปไหนตั้งนาน
เด็ก ๆ ใช้เวลาเตรียมสินค้าอยู่พักใหญ่ ๆ คุณลูกค้าก็ใจดียืนคอยใช้เวลาพอสมควรเลยทีเดียวกว่าจะได้นใส้กรอกที่สั่งไว้ พอลูกค้าควักธนบัตรใบละ100 ออกมาแค่นั้นแหละ เด็กๆ ถึงกับต้องงัดวิชาคณิตศาสตร์ออกมาใช้กันเลยทีเดียว คิดคำณวนเสร็จสรรพ จะต้องทอนเงินให้ลูกค้าจำนวน 80 บาท แต่เด็ก ๆ เหล่านั้นไม่มีตังค์จะทอนทำยังไงดีล่ะครับ ก็ต้องเรี่ยไรกันน่ะสิครับ งานนี้คุณพี่ลูกค้าก็ต้องยืนรออีกพักใหญ่ ๆ กว่าจะได้ครบตามจำนวน
ผมมีภาพมาฝากทุกคนด้วยนะครับ กะจะถ่ายตอนที่มุงกันอยู่ แต่ตอนจะถ่ายเด็กๆ หันมาเจอเข้าพอดีเลยวงแตก เก็บได้มาไม่กี่คนที่ยังต้องทำหน้าที่คนขายต่อไป
ผมเดินจากสถานีปลายทางของรถไฟฟ้าใต้ดิน จากนั้นก็เดินตรงเข้าหาร้านกาแฟเจ้าประจำอย่างไร้สติ(ทุกทีเลยเวลานึกถึงของกิน)เมื่อถึงร้านผมก็สั่งกาแฟสูตรเดิมที่ชอบสั่งอยู่บ่อย ๆ อากาศออกจะอบอ้าวไปหน่อยแต่ก็ยังพอมีลมโชยเบา ๆ พอให้รู้สึกดีอยู่บ้างอากาศยามนี้ก็ถือว่าดีอยู่ไม่น้อยเลย กอร์ปกับเป็นลานกว้างใช้ได้เลย แถวนั้นจึงมีเด็ก ๆ ตัวกะเปี๊ยกมาปั่นจักรยานและเล่นกีฬาอยู่จำนวนไม่น้อย
~ 05PM
ระหว่างที่นั่งทานกาแฟปั่นแก้วโปรดอยู่นั้นก็ได้เสวนากับพ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นตามประสาของคนอธยาศัยดีทีเดียวแล้วก็หันกลับมาทานกาแฟต่อมือก็แตะหน้าจอโทรศัพท์ดู stataus ของเพื่อน ๆ ในเฟสบุคต่อ สักพักผมก็ได้ยินเสียงแจ้ว ๆ อยู่ข้างหลังผมซึ่งเป็นจุดจอดรถเข็นขายใส้กรอก ผมก็หันหน้าไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นก็เห็นเด็กกลุ่มหนึ่งมุงกันอยู่ที่ตัวรถเข็นนั้นและมีคุณพี่ผู้ชายยืนรอซื้อใส้กรอก เด็กคนหนึ่งก็พยายามเลือกใส้กรอกให้ลูกค้าอีกคนก็เตรียมผักพลางบ่นให้พ่อค้าตัวจริงว่าหายไปไหนตั้งนาน
![]() |
| ผมได้ยินคำแรกที่เด็กคนหนึ่งเอ่ยกับลูกค้า "รับอะไรดีครับ" |
ผมมีภาพมาฝากทุกคนด้วยนะครับ กะจะถ่ายตอนที่มุงกันอยู่ แต่ตอนจะถ่ายเด็กๆ หันมาเจอเข้าพอดีเลยวงแตก เก็บได้มาไม่กี่คนที่ยังต้องทำหน้าที่คนขายต่อไป
![]() |
| สองสหายยังคงทำหน้าที่พ่อค้าต่อไป |
เรื่องนี้เองที่ทำให้ผมจดจำและอยากจะนำมาจดบันทึกไว้เป็นช่วงเวลาเล็ก ๆ
ที่ทำให้ผมหัวเราะได้ในวันนี้



ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น