เมื่อวาน
หลังเลิกงานเพื่อนชวนผมไปร่วมวงกินข้าวกันที่ร้านข้างทางใกล้กับที่ที่ทำงานอยู่ ร้านอยู่ไม่ไกลเดินแป็บเดียวก็ถึงแล้วครับ รสชาติอาหารที่ร้านนี้ถือว่าใช้ได้เลย ผมเป็นคนสั่งอาหารชุดแรกประเดิมด้วยจิ้มจุ่ม เสือร้องไห้ เนื้อลวกจิ้ม แล้วก็ลาบหมูและปิดท้ายด้วยส้มตำ ส่วนประเภทเครื่องดื่มในค่ำคืนหลังเลิกงานเราจิบเบียร์กันแก้กระหายครับ แรกๆสั่งมาสองขวด พอจิบๆไปก็เริ่มได้ที่คุยกันสรวญเสเฮฮาเลยครับ จากขวดแรกก็เริ่มมีขวดที่สองสามและต่อๆ มาอยากไม่ให้ขาด จำได้ว่า หระหว่างนั้นผมปวดฉี่เลยถามไอ้คนที่มันไปฉี่ก่อนหน้ามาแล้ว![]() |
| เย็นวานนี้รถติดมาก สุขสันต์วันศุกร์ครับ !!! |
ผม "ปวดฉี่ว่ะ เอ็งไปฉี่ที่ไหนมาวะ"
เพื่อน "เดินไป, เข้าซอยแรกแล้วเดินไปเรื่อยๆ ตะเห็นบ้านร้างตรงนั้นฉี่ได้"
เนื่องจากผมไม่เคยฉี่ในที่ชุมชนแบบที่มีคนสัญจรไปมาก็เลยรู้สึกอายๆในตอนแรก แต่ทำไงได้ล่ะครับ ก็มันจะอั้นไม่อยู่แล้วก็เ
ยต้องไปสิครับ
ผมเดินไปแต่ชะโงกหน้าเข้าไปดูในซอยแรกตามที่เพื่อนบอกแล้ว แต่ไม่เห็นที่ที่พอจะฮี่ได้เลย ก็เลยเเดินกลับมาที่โต๊ะที่เพื่อนรออยู่แล้วเริ่มถามอีกรอบ
ผม "ตรงไหนอะ ไม่เห็นมีเลย"
เพื่อน "ในนั้นแหละ เดี๋ยวผมพาไป"
แล้วมันก็พาผมเดินไปจนถึงจุดปล่อยของ (ฮ่าๆๆ) บริเวณนั้นมันโล่งซะผมแทบไม่อยากจะฉี่เลยด้วยความที่ไม่เคยทำไงอะไรแบบนี้มาก่อน แต่ไหนๆ ก็ ไหนๆ ละ มาแล้วก็อย่าให้เสียเที่ยวผมก็ยืนฉี่พอเสร็จ ก็เตรียมจะเดินกลับไปยังทร่โต๊ะอาหาร และพอได้เวลาพวกเราก็แยกย้ายกันกลับ
ส่วนผม, พอนั่งรถมาถึงปากซอยก็ต้องต่อวินมอเตอร์ไซค?เข้าไปอีก ตอนนั้นเกือบเที่ยงคืน วินก็ยังไม่มี ผมเลยเดินไปดูของกินที่ร้านรถเข็นขายลูกชิ้น
ด้วยความดื้อแกมกับความเป็นมิตรผมก็เลยชวนลุงคนขายคุย เนื่องจากแกคุยกับผมเป็นภาษาอีสาน ก็ได้รู้ว่าแกเป็นคนอุบลราชธานีด้วยความชอบพูดคุยบวกกับความเมานิดๆ ผมก็ยืนคุยกับลุงจนวินผ่านไปแล้วตั้งหลายรอบ
การสนทนากับลุงประสิทธิ์ในคืนที่ผ่านมาทำให้ผมสะท้อนการเล่าเรื่องในตัวแก คนๆ นึงจะยังคงเก็บภาพความประทับใจไว้กับตัวไปทุกๆ เสมอ แกเล่าว่าแกเคยไปเที่ยวแถวจังหวัดอุดรตอนเป็นหนุ่มเล่าว่าที่นั่นมีที่น่าประทับใจหลายที่ ถ้าผมมีเวลาสักหน่อยผมคงได้ฟังวิถีชวิตของแกมากกว่านี้ แต่ด้วยเวลาที่จำกัดของผม วินมอไซมาพอดี ผมจึงขอตัวกลับ
ช่วงบ่ายของวันนี้
ผมออกมาเดินเล่นข้างนอก (อยู่ห้องไม่ไหวครับ ร้อน บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ทำให้ผมคิดอะไรไม่ค่อยออกนอกจากการนอน นอน แล้ว นอน) ตอนแรกกะว่าจะไม่ซื้ออะไรเพราะเอาหนังสือมาด้วย แต่พอมาถึงห้างเท่านั้นแหละครับ เป้าหมายเปลี่ยนทันทีเลย ผมเดินใจลอยไปที่โซนขายแผ่นโปรแกรมและไม่นานก็ออกจากร้านพร้อมซีดีสองแผ่นเป็นโปรแกรมที่ต้องใช้ในงาน เฮ้อ....แบบนี้ทุกทีเลยเราจากนั้นก็ขึ้นรถไฟฟ้ามาต่ออีกห้างที่อยู่ไม่ไกลจากที่แรกห้างนี้เขามักจะจัดกิจกรรมอยู่เรื่อย เช่นกันครับ วันนี้เขาประกวดเต้น Cover เพลงเกาหลี มีเด็กมาประกวดกันหลายทีมเลย สมัยที่ผมเป็นวัยรุ่นก็ไม่ค่อยจะเห็นหรอกครับว่ามีการประกวดอะไรแบบนี้ด้วย เห็นแล้วก็ดูเพลินๆ เห็นการซุ่มซ้อมของแต่ละคนแล้วคงจะจริงจังกับงานนี้มาก ผมก็ฟังทำนองย่างเดียวเพราะฟังภาษาเกาหลีไม่ออกครับ :)

ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น