วันอังคารที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

โลกก็เสื่อม สังขารก็เสื่อม

ผมเป็นไข้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ ตัวร้อนลุกไปหาหมอแทบไม่ไหว แต่งานนี้ต้องฝืนหน่อยเพราะประเมินด้วยตัวเองแล้วว่าถ้าปล่อยไว้อาจช็อคได้เพราะเมื่อเช้านี้ตัวร้อนมาก เริ่มมีอาการชาและหูอื้อเริ่มจะไม่ได้ยินเสียงอะไรแล้ว

ผมไปถึงโรงพยาบาลตอนเกือบเที่ยง คุณพี่พยาบาลพาไปกรอกประวัติก่อนรับการรักษา วัดส่วนสูงชั่งน้ำหนักและวัดอุณหภูมิร่างกายปรากฏว่าไข้สูงพอสมควร (วัดได้ 38 องศาเซลเซียส) คุณหมอเกรงว่าจะเป็นไข้หวัดใหญ่ก็เลยให้ตรวจหาเชื้อด้วย พยาบาลพาผมไปอีกห้องซึ่งมีอุปกรณ์เฉพาะทางเตรียมไว้พร้อมแล้ว และเธอก็เริ่มกระบวนการเก็บตัวอย่างโดยใช้ก้านสำลีเก็บตัวอย่าง รูปร่างเรียวยาวแบนและมีสำลีติดไว้ตรงปลายแหย่เข้าไปในจมูกของผมทีละข้าง... หืม!! มันแสบได้เรื่องเลยหละครับ... จากนั้นก็ออกมารอผลตรวจอยู่ข้างนอกซึ่งก่อนจะออกจาก้ห้องเก็บตัวอย่างคุณพยาบาลให้ยามาทานสองเม็ด ไม่รู้ว่าเป็นยาอะไร

ระหว่างนั่งรออยู่ข้างนอกผมรู้สึกโดดเดี่ยวแต่ไม่เดียวดายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ผมคิดว่าบางทีมันอาจเป็นผลมาจากฤทธิ์ยาก็ได้ ผมคิดว่าผมใช้ชีวิตยากขึ้นในเมืองใหญ่แห่งนี้ ยิ่งคนไกลบ้านตัวคนเดียวอย่างผมมันยิ่งดูเป็นเรื่องลำบากมากขึ้นเวลาเจ็บไข้ต้องคอยปฐมพยาบาลตัวเองจะเจ็บจะตายก็ต้องพึ่งตัวเอง บางทีผมก็นึกอิจฉาคนอื่นที่เขามีคนคอยดูแลซึ่งตอนนี้ผมยังไม่มี (แค่ตอนนี้หรอกน่ะ) 

ผมนั่งรอผลตรวจหน้าห้องคุณหมอเป็นเวลาชั่วโมงหน่อย ๆ และแล้วผลตรวจก็ออกมา สรุปคือไม่มีเชื้อไข้หวัดใหญ่จากนั้นผมก็รับยากลับบ้านหลังจากพักฟื้นวันนี้แล้วผมคิดว่่าพรุ่งนี้น่าจะไปทำงานได้ตามปรกติ ผมเองก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผมจะต้องเข้าโรงพยาบาลเพียงเพราะว่าเป็นไข้หวัดเท่านั้น แต่ก็อย่างว่านะครับ วันเวลาผ่านไปร่างกายคนเรามันก็เสื่อมลงไปพร้อมกับโลกใบนี้แหละนะว่ามั้ยครับ
ภาพนี้ ถ่ายไว้นานละ

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น