สองวันนี้ผมไม่ค่อยสบายครับ รู้สึกเจ็บคอและเพลีย ๆ เหมือนจะเป็นไข้จึงพักกิจกรรมต่าง ๆ เอาไว้ก่อน (พยายามออกไปเดินเล่นแล้วแต่ก็รู้สึกว่าควรพักจะดีกว่า)
วันนี้อาการเริ่มดีขึ้นแต่ก็ยังไม่หายครับ ช่วงนี้อาจจะซึม ๆ หน่อย เลยไม่ค่อยอยากจะบันทึกอะไร ๆ ในช่วงนี้เกรงว่าจะ "ดราม่า" จนเกินเหตุ แต่มีเหตุการณ์ของวันนี้ที่ผมคิดว่าควรจะมาเล่าในมุมมองของผมให้คุณ ๆ ได้อ่านกันแม้ว่า "คนต้นเรื่อง" ไม่ได้เป็นคนรู้จักของผมเลย เพียงแต่ว่าเราพักในระแวกเดียวกันเท่านั้นเอง
วันเวลากำลังเคลื่อนไปเรื่อย ๆ ..วันที่ 25 ก็ค่อยๆ หมดลงทุกขณะเช่นกัน เวลาย่ำค่ำแบบนี้ผมกำลังง่วนอยู่กับการจัดระเบียบและปัดกวาดห้องเช่นวันหยุดที่ผ่าน ๆ มา มีน้องห้องตรงข้ามมาเคาะประตูส่งข่าวว่ามีคนกระโดดตึกฆ่าตัวตาย เธอกระโดดจากด้านหลังของตึกซึ่งทางนั้นรถของหน่วยกูภัยเข้าไปไม่ได้จึงต้องจอดรอด้านหน้าและเข้าไปนำร่างของเธอไปส่งที่โรงพยาบาล ... ในตอนนี้ยังไม่ทราบชะตาชีวิตว่าจะอยู่หรือไป
น้องผมเล่าว่า มันได้ข่าวจากหน่วยข่าว "เรื่องชาวบ้าน" มาว่าเธอน้อยใจแฟนสุดเลิฟและนั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอหาทางออกอย่างแน่วแน่ด้วยการจบชีวิตของตัวเอง.... จากตรงนี้ในหัวผมมันก็เริ่มดราม่าขึ้นมาทันที นี่คือข้อความที่ผมอยากจะบอกกับเธอ หากว่าก่อนหน้านี้เราได้คุยกัน
คุณครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยอกหักนะครับ ก่อนหน้านี้ผมก็เคยมีคนที่ภูมิใจจะเรียกเขาว่าแฟนเหมือนกัน ผมรู้ดีถึงพลังและอานุภาพของความรักว่ามันทรงอำนาจมากถึงเพียงไหน ผมเชื่อในการตัดสินใจของคุณในครั้งนี้ แต่ได้โปรดฟังผมก่อนสักนิดก่อนที่คุณจะตัดสินใจ
คุณอาจจะไม่ได้บางอย่างจากแฟนของคุณ ทำให้คุณน้อยใจ ทำให้คุณคิดว่าหมดค่าแล้ว แต่ผมอยากจะถามอะไรคุณบางอย่างนะครับ
1)พ่อและแม่ของคุณยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?
2)น้องชายและพี่สาวของคุณล่ะ พวกเขาสบายดีไหม?
3)คุณมีคนที่แอบชอบคุณหรือเปล่า?
แม้ว่าคนนั้นของคุณไม่เห็นค่า แต่คุณยังมีค่าสำหรับคนอื่น ๆ อีกมากมายเขาจะเสียใจมากแค่ไหนหากวันหนึ่งคุณด่วนลาพวกเขาเหล่านี้ไป....
ทุกครั้งที่ผมมีความเศร้าหลายอย่างผ่านเข้ามาในหัวผมช่วงนั้นผมรู้สึกอึดอัดมากแต่ผมบอกกับตัวเองไว้แล้วว่าจะอยู่ แต่ไม่อยู่เพื่อตัวเอง แต่ผมจะอยู่เพื่อเป็นกำลังใจให้คนที่รักผม และผมคิดว่าหากความรักที่แท้จริงต้องผ่านการพิสูจน์จากสวรรค์แล้วล่ะก็ เราควรจะอดทนและฝ่าอุปสรรคจนก้าวไปถึงเส้นชัย
วันนี้อาการเริ่มดีขึ้นแต่ก็ยังไม่หายครับ ช่วงนี้อาจจะซึม ๆ หน่อย เลยไม่ค่อยอยากจะบันทึกอะไร ๆ ในช่วงนี้เกรงว่าจะ "ดราม่า" จนเกินเหตุ แต่มีเหตุการณ์ของวันนี้ที่ผมคิดว่าควรจะมาเล่าในมุมมองของผมให้คุณ ๆ ได้อ่านกันแม้ว่า "คนต้นเรื่อง" ไม่ได้เป็นคนรู้จักของผมเลย เพียงแต่ว่าเราพักในระแวกเดียวกันเท่านั้นเอง
วันเวลากำลังเคลื่อนไปเรื่อย ๆ ..วันที่ 25 ก็ค่อยๆ หมดลงทุกขณะเช่นกัน เวลาย่ำค่ำแบบนี้ผมกำลังง่วนอยู่กับการจัดระเบียบและปัดกวาดห้องเช่นวันหยุดที่ผ่าน ๆ มา มีน้องห้องตรงข้ามมาเคาะประตูส่งข่าวว่ามีคนกระโดดตึกฆ่าตัวตาย เธอกระโดดจากด้านหลังของตึกซึ่งทางนั้นรถของหน่วยกูภัยเข้าไปไม่ได้จึงต้องจอดรอด้านหน้าและเข้าไปนำร่างของเธอไปส่งที่โรงพยาบาล ... ในตอนนี้ยังไม่ทราบชะตาชีวิตว่าจะอยู่หรือไป
น้องผมเล่าว่า มันได้ข่าวจากหน่วยข่าว "เรื่องชาวบ้าน" มาว่าเธอน้อยใจแฟนสุดเลิฟและนั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอหาทางออกอย่างแน่วแน่ด้วยการจบชีวิตของตัวเอง.... จากตรงนี้ในหัวผมมันก็เริ่มดราม่าขึ้นมาทันที นี่คือข้อความที่ผมอยากจะบอกกับเธอ หากว่าก่อนหน้านี้เราได้คุยกัน
คุณครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยอกหักนะครับ ก่อนหน้านี้ผมก็เคยมีคนที่ภูมิใจจะเรียกเขาว่าแฟนเหมือนกัน ผมรู้ดีถึงพลังและอานุภาพของความรักว่ามันทรงอำนาจมากถึงเพียงไหน ผมเชื่อในการตัดสินใจของคุณในครั้งนี้ แต่ได้โปรดฟังผมก่อนสักนิดก่อนที่คุณจะตัดสินใจ
คุณอาจจะไม่ได้บางอย่างจากแฟนของคุณ ทำให้คุณน้อยใจ ทำให้คุณคิดว่าหมดค่าแล้ว แต่ผมอยากจะถามอะไรคุณบางอย่างนะครับ
![]() |
| คุณไม่อยากอยู่ดูวันพรุ่งนี้จริง ๆ เหรอ |
1)พ่อและแม่ของคุณยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?
2)น้องชายและพี่สาวของคุณล่ะ พวกเขาสบายดีไหม?
3)คุณมีคนที่แอบชอบคุณหรือเปล่า?
แม้ว่าคนนั้นของคุณไม่เห็นค่า แต่คุณยังมีค่าสำหรับคนอื่น ๆ อีกมากมายเขาจะเสียใจมากแค่ไหนหากวันหนึ่งคุณด่วนลาพวกเขาเหล่านี้ไป....
ทุกครั้งที่ผมมีความเศร้าหลายอย่างผ่านเข้ามาในหัวผมช่วงนั้นผมรู้สึกอึดอัดมากแต่ผมบอกกับตัวเองไว้แล้วว่าจะอยู่ แต่ไม่อยู่เพื่อตัวเอง แต่ผมจะอยู่เพื่อเป็นกำลังใจให้คนที่รักผม และผมคิดว่าหากความรักที่แท้จริงต้องผ่านการพิสูจน์จากสวรรค์แล้วล่ะก็ เราควรจะอดทนและฝ่าอุปสรรคจนก้าวไปถึงเส้นชัย
~ถ้าความรักมันห่วย ก็เอาให้หมามันแดกเถอะครับ~
.jpg)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น